Temizlikle yorma, alışverişte dağıtma, ilaçla mayışma , alkolle uyuşma ya da Leyla gibi yemek yapma terapisi ve benzerleri…
Hangi tür aktiviteyi terapi olarak seçerdiniz bugün?
**
Leyla ismi, 3 günlük tuttu. 3. Gün yoktu.
1. Gün
Başımda davlumbaz gürültüsü
Uyuşukluk yaratan bir etki…
Düşünmemi engellemeye çalışıyor belli.
Sese kaptırmış kafam kendini, içine giriyor, sesin yollarından geçiyor bi yere varacakmış gibi, dönüp dolaşıp aynı tınıda bulurken kendimi; düşünmeye yeterince engel olamadığını fark ediyorum. Gürültüyle senkronize çalışmaya devam ediyorum. Innnn vınnnn tık tıktık tık tık düşün, dur. Innn vınnn tık tıktık tık tık düşün dur. Dur! Durdum, durdurdum gürültüyü. Canımı sıktı.
Ya müsaade et ya çekil. Ya dinle ya konuş, durdur ya da devam et yarım kalmışlığa. Arada deredeliğin en saçma mücadelesini yaşıyorum davlumbazla. Kapattım. Sadece o sustu!
Yemeklerin tadına bakmadım. Hiç yemeden 500 kalori yaktım. Nasıl başladıysam öyle kaldım!
2. Gün
Bugün elimde temizlik bezi dolapları siliyorum. Bir damarı tıkayan pıhtı gibi orda olmaması gereken bir leke var, gözümün odağı onda, aklımın başka yerde. Yoruyorum kolumu, üstünden defalarca geçiyor, geçiyorum zorluyorum tam bitti derken bakıyorum hala orda. Temizlik malzemesinin kokusu ciğerlerimde dolaşıyor, uyuşturucu bir ayin etkisinde bedenim lekeyi nereden çıkarmaya çalıştığı belli olmaksızın devam ederken salınmaya, soluklanıyorum, leke yok ama bana bir rahatlama gelmiyor . Diğer dolap, öbür kapak, bir tane daha… Yoruluyorum. Sadece temizlik bitti!..
Düşünerek 500 kalori yaktım. Dolap temiz kafam pis. Nasıl başladıysam öyle kaldım.
3.gün
Anlatacak pek bir şeyim yok, halimde öyle… sadece yorgunum. Bu kez hiçbir iş yapmadan… Kaloriyi bilmem, galiba beynimi yaktım.
*
Benim de anlatmak istemediğim terapilerim var terapi olan… Siz sizinkileri bulun. İşe yarıyor mu bilmem. Fakat doğruyu görmekle yaşayabilmek farklı durumlar…
Dönüp dolaşıp sizi olduğunuz yerde tutan hiçbir eylemi kafa boşaltma olarak görmek kolay değil. Oyalama, oyalanma. Bedeninizi yorup, zihninizi meşgul etmeye çalışırken karşı kuvvetle daha yorulduğunu bile hissedebilirsiniz -ki şanslıysanız bu size olmaz-, en fazla iş bitiğinde gitti sandığınız şeyler, karıştırınca kaybolan çay yaprakları gibi durduğunuzda yüzeye hızla döner. Kuyruğunu kovalayan bir kedi gibi bulursunuz kendinizi. Kaçtığınız her şey sizi bulur.
Belki de bazen kaçmak istiyoruzdur, mücadeleye yüzleşmeye hazır değilizdir. Olamaz mı?
Olabilir.
Belki de zamanı vardır. Düşünmenin, ağlamanın, gülmemenin, oyalanmanın, çok gülmenin… Bir sürü eylemin gelmesine zaman, gitmesine zaman …
Tepetaklak olmak da bunun bir parçasıdır belki. Yaşam, çizdiğimiz sınırlardan ibaret değilse ve her his insan için ise, yaşamadan ölmeyi dilesek de bazıları için, sebebini belki de onu yaşadığımızda anlayacağımız bir şeyler vardır.
İzin ver kendine. Durmaya, düşünmeye ya da düşünmemeye, ağlamaya, yersiz gülmeye bazen boşlukta süzülmeye izin ver. Ama kaybolma.
Sen kendi kendinin kuklasısın. Sahne senin, oyun senin. Tüm hisler senin, kabul et. İzin ver yaşamaya.
Hazır olacaksın, kaçtıkların seni bulduğunda ne yapacağına.
Şubat 2023
