Muharrem denildiğinde sadece Hicri takvime göre işleyen Muharrem ayı aklınıza gelmesin.
Muharrem ayı Hicri takvime göre her yıl yaklaşık on gün önce gelir. Döne döne bütün yılı dolaşır, sonunda başladığı noktaya yaklaşır.
Miladi takvime göre Türkiye siyasetinde de Muharrem var:
Muharrem İnce.
Bir bakıyorsunuz CHP’nin en sert hatibi…
Bir bakıyorsunuz CHP Genel Başkanlığına aday…
Bir bakıyorsunuz Cumhurbaşkanı adayı…
Sonra bir bakıyorsunuz CHP yönetimine en ağır eleştirileri yönelten isim…
Ardından Memleket Partisi kuruluyor.
Siyasette yeni bir yol açılacağı söyleniyor.
Elbette, her isteyen parti kurabilir.
Anadolu Birliği Partisi’nin binasında CHP üyesi Ankara Büyükşehir belediye başkanı Mansur Yavaş’ın portresi asılı.
Tabelaları yokken CHP’yi en hırçın haliyle eleştiren Muharrem İnce solmuş tabelaları partisinin binasında asılıyken CHP’yi savunmaya başladı.
Yeniden CHP ile aynı siyasi iklimde görülmeye başlanıyor.
İnsan ister istemez düşünüyor:
Muharrem ayı mı daha hızlı dönüyor, Muharrem İnce mi?
Elbette siyaset durağan değildir.
İnsanlar değişir.
Partiler değişir.
Koşullar değişir.
Ancak seçmenin hafızası da tamamen silinmez.
Vatandaş dün söylenenleri, bugün yapılanları ve yarın yapılacakları yan yana koyar.
Siyasetin en değerli sermayesi güven ise güvenin en önemli şartı da öngörülebilir olmaktır.
Bugün Türkiye’de milyonlarca seçmen artık siyasetçilerin hangi partiye geçtiğinden çok hangi ilkelere bağlı kaldığıyla ilgileniyor.
Çünkü parti değiştirmek mümkündür.
Fikir değiştirmek de mümkündür.
Ancak sık sık yön değiştiren siyasetçinin seçmene yön vermesi kolay değildir.
Muharrem İnce’nin siyasi serüveni tam da bu nedenle ilginç bir örnek oluşturuyor.
CHP içinde mücadele eden Muharrem İnce…
CHP yönetimini eleştiren Muharrem İnce…
Cumhurbaşkanlığına aday olan Muharrem İnce…
Memleket Partisi’ni kuran Muharrem İnce…
Ve bugün yeniden CHP ekseninde konuşulan Muharrem İnce…
Özgür Özel’in genel başkanlığında CHP saflarına katılan İnce…
Butlan mutlan kararı sonrası Özgür Özel’e otobüsünü tahsis eden ince…
Aaaa! Yapma! … şokları yaşatarak Kılıçdaroğlu’nun yanına yanaştı.
Kılıçdaroğlu “gel bakalım Muharrem” mi dedi?
Siyasette bazen insanlar değil, pozisyonlar yer değiştiriyor gibi görünüyor.
Dün kesin olanlar bugün tartışmalı hale geliyor.
Dün ayrılık nedeni olan meseleler bugün birlik gerekçesine dönüşebiliyor.
Sanki bir bilgisayara sürekli format atılıyor.
Yeni sürüm yükleniyor.
Eski dosyalar siliniyor.
Sonra bir gün bakıyorsunuz, yedekten geri yüklenmişler.
Mesele: Muharrem İnce değildir.
Asıl mesele: Türk siyasetinin kişilere endeksli yapısıdır.
Çünkü kurumsal siyasetin zayıfladığı yerde kişiler ön plana çıkar, ilkeler geri planda kalır.
Oysa seçmenin ihtiyacı yeni siyasi manevralar değil, tutarlı bir siyasal duruştur.
Muharrem ayı her yıl döne döne gelir.
Muharrem İnce de yıllardır Türk siyasetinde iki ileri bir geri yaparak yol alıyor.
Merak edilen soru şu:
Bu yolculuğun son durağı neresi?
Daha önemlisi, seçmen bu yolculuğun rotasını gerçekten biliyor mu?
Hadi hayırlısı…
