Nefes al,
Dinle doğayı;
Bir de kendini dinle
Geçmişi taşıyan bedeninden.
Kokla rüyalarında açan gülleri
Tut koskoca boşlukta geleceğe uzanan
Minik elleri…
Sessizliği dinle
Duy Tanrı’nın sesini
Evreni kucaklarsın belki
Vermeden son nefesini.
Ruh yaralayan akıl uçurumlarında
İntihara düşmüş kalbin
Son atışını dinle.
Aldatmaların kaydını tutmaz o,
Anlat doğaya bildiğini;
Sevgini koy,
Arzularını sal onun şefkatli koynuna;
Soyka yüreklerin anlamsızlığında değildir içi
Kulağını daya bağrına
Toprağı dinle.
Dağlar,
Şu dağlar
Seçer üzerinde konaklayan ağaçlarını;
Uçurur kendi kuşunu…
Zorlamaz kendini karanfili
Karanfil kokayım diye
Rüzgârı dinle…
Her şeye zamanı olan
Cennetin bir sonbaharında
Kış sonrası doğacak
Taze baharı dinle…
İçinde erkek,
Kadın,
Çoluk çocuk
Yeni türküler söylüyor
Dinle!..
.
Osman Aktaş/Erzurum
