Aslında…
Tüm hikaye…
Bir avuç silah üreticisi Ülke ve “torbacısı” Uluslararası patronlar üzerine kurguludur…
“Siyasetin fahişesi” politikacılarda…
Bu kirli kurgunun en elverişli ve olmazsa olmaz aparatlarıdır…
Merkez siyasette…
“Çıkar amaçlı bir suç örgütleri” gibi çalışırlar…
Sürekli bir İç-Dış düşman yaratırlar…
Toplumları…
Ellerindeki “tetikçi medya” gücüyle bu ulvi zırvalıklara inandırırlar…
Önce düşmanı yaratırlar…
Sonra besler büyütürler o düşmanları…
Sonra da savaştırırlar insanları gök kubbelerinden izleyerek…
Halklar…
İnandıkça düşmanlık bataklığına saplanır…
O bataklıkta debelendikçe inançları düşmanlıklarını tahkim eder…
Olan ise hep 20 yaşındaki gençlere olur…
Dağda, bayırda ya da ovada…
Ortadoğu, Afganistan ya da Yemen…
Yer değişir…
Coğrafya değişir…
Hatta zaman değişir…
Ama ölümün yaşı değişmez…
O hep 20 yaşındadır…
Dünyanın en güzel ülkelerinden Ukranya’nın sabah-akşam yakılıp yıkılışına…
Bizim neslin 90’lı yıllarda tanık olduğu Srebrenitsa’da…
Masumiyetin nasıl böylesine vahşice soykırıma uğratıldığına zerre kafa yorulmaz…
Birkaç ay önce Sırp- Boşnak kardeşçe yaşarken…
Ne oldu şimdi?
Sormaz, sorgulamaz…
Silah fabrikaları çalışır mütemadiyen…
İnsanlar ölür, sakat kalır aralıksız…
Ama hep kazananlarda…
Milyonluk mutsuzlar üzerine “azınlık mutluğunu” yaşamlarına hakim kılanlar da hep aynıdır oysa:
Silah tüccarları…
Kirli Politikacılar…
“Omzu kalabalık” yaşam cellatları…
Yarın elbette Ukranya-Rusya savaşı da bitecek/bitirilecek…
Belki Ortadoğu yangını da sönecek/ söndürülecek bir süre sonra…
Lübnan’da öyle olmamış mıydı?
Afganistan’a Sovyet tankları “yüksek ideal” adına girdiklerinde… Bıyığı henüz terlemiş idealist bir genç olarak…
Ankara sokaklarında yoldaşlarım ile işgal karşıtı bildiri dağıtmıştım…
Aylarca, yıllarca oluk oluk kan aktı…
Sonra…
Ruslar çekildi…
Amerikalılar girdi…
Sonra onlarda çekildi…
Üstelik de ülkeyi…
Yeryüzünün en insanlık dışı bir örgütüne teslim ederek…
Ruslar Afganistan topraklarını işgal etmeden önce…
İyi-kötü bir modern yaşam vardı…
Kabil’de genç kadın özgürce yüksek öğrenim görüyordu…
Bugün ise Taliban karanlığında…
Artık kadının adı yok…
Onca kan yılında elden kalan “emperyal özgürlüğün” yalan rüzgarı…
Yüzbinlerce Rus, Amerikalı, Afgan ölü…
Bizim topraklar bundan farklı mı sanki?
Bugün elde ne var?
Kimler kazandı?
Kimler kaybetti?
Bana barış demeyin sakın…
Barış ham bir hayal…
Öyle sandığınız kolay elde edilebilen bir şey değil. …
Olsa olsa…
Savaşı çıkaran, ondan para vs. Kazananın bir İLLÜZYONU sadece…
Adı ne olursa olsun…
Hep kaybeden halklardır…
Finalde payına düşen…
Hep yoksulluk ve yoksunluktur…
Dün… Çocukluğumuzda kasa ile eve giren domates, üzüm vb. meyve/sebze…
Bugün kilo ile bile alınamıyorsa…
Dün…
Çalışan emekli ayrıldığında…
İkramiyesi ile
EV SAHİBİ olurken…
Bugün…
Kirada bile oturmakta zorlanılıyorsa…
Emin olun nedeni…
sürüleşmiş olmamız ve güdülenmekten de zerre geri durmayışımız olmasın sakın?
Sorgu…
Ah aklını özgür kılarak sorgunun iyileştirici gücüne ne zaman sığınacak insanlık?
Dünyanın en mutlu ülkesi İsveç’in…
Aynı zamanda da…
En büyük bir SİLAH ÜRETİCİSİ olduğunu biliyor muyduk?
Bir avuç azınlığın mutluluğu…
Neden Çoğunluğun mutsuzluğuna sebep olur hep?
Neden sahi?
Savaşları çıkaranlar bitirir…
Çünkü her zaman istisnasız onlar başlatmışlardır…
Sonrası daha hazindir…
Onca kazandıkları paranın üzerine…
Bir de BARIŞ MELEĞİ ilan edilerek…
İtibarla taçlanır, o kahrolası başları…
Ne ürpertici değil mi?
SAVAŞ VE BARIŞ…
Lev TOLSTOY’un o dev eserinin adı mıydı ne?
En iyisi okumak…
Henüz göz görüyorken…
Acıdan kıvranan ruha da…
Henüz uyuşturulmamış iken akla da!…
