Sonsuz yaşamaya terk edip
Benden sonrakileri,
Kızıl bir kadehten içtim ölüm suyunu.
Polenlerini taşısın diye incirin
Meyveleri kalsın diye yarına
Kanatlarımı kırdım bir intiharda.
.
Şubat bile olmamışken
Alev alev korlanıp, cemre gibi
Soğuk havayla, buz gibi nehirle,
Kırağı çalmış kırçıl toprakla
Paylaştım sıcaklığımı.
Onlar üşüdükçe üşüdüm;
Isındıkça onlar topladım mutluluğumu,
Bahar saydım iklimi.
.
Ölümsüz sessizlikten gelen
Bir ölümlüydüm günün sonunda.
Neyim varsa döktüm kucağımdan
Yalnız bir iki taş düştü yere, olsun!
Yıkandılar su perilerinin gözyaşlarında,
Çakıl çakıl parladılar ya!
Güneşi seyreden nilüferler
Sildiler göğüslerinden aşk acısını.
.
Serin suların az uzağında;
Terk edilmiş köylerin yetim mezarlarında
Sineklerin istilasında mor orkideler…
Nasıl görsünler ki beni
Şehri düşünürken boyunları bükük;
Nasıl aşikâr etsinler ki bil kuvve içrek kokusunu…
.
Ah! İçilir mi artık, nasıl içsin ki insan!
Yaz kış kurumayan gözelerin suyu
Çam ağaçlarında kaybetmiş ekosunu…
.
Doğmamıştım ki zaten Dilmun’da
Kadersiz doğmuştum şuradaki evde
Her gün kavgada ve hep hasta… Yaşlandım…
İnsan eti yenilen vahşi bir yerde öldüm!
İçtiğim tatlı sular yetmedi imdadıma…
Ve kimse bilmedi
Onlar için öldüğümü.
.
Osman Aktaş/11.01.2019/Erzurum














