Bugün Almanya’nın Nieder Sachsen Eyaletin Oyten kentindeydik. Öğretmen, sendikacı ve yazar olan Fakir Baykurt’un Almanya Kuzey Ren Westfaliye Eyaletinde oluşturduğu “Avrupa’da Yaşayan Türkiyeli Yazarlar Grubu”nun üyesi olan Helmut Lutz’un sonsuzluğa uğramak için gittik. Türkiyeli Yazarlar Grubunda başta Kemal Yalçın, Ayşe Canpolat, Şakır Bilgin, Necla Bilgin, İrfan Erdoğan ve kızı, Ziya Laçin, eşi ve kızı Sadık Karacam ve eşi başta olmak üzere bir çok arkadaşımız ATYG’nin eş başkanı olan Nevin Lutz ve oğlu Tom Lutz’ un yanında olmak ve Helmut Lutz arkadaşımız sonsuzluğa giderken vedalaşmak için burada oldular. Ben öğretmen, yazar, Almanca, Türkçe, İngilizce dillerinde edebiyat çevirmen olan Helmut Lutz’un cenaze törenini anlatmayacağım.
Öğretmenler gününde sonsuzluğa gönderdiğimiz aile dostumu, arkadaşım Lutz Ailesi’nin üç kıtadaki yaşantısını, insana yaklaşımını şiirler, türküler eşliğinde Türkçe Almanca anlattılar. Helmut Lutz’un en çok sevdiği Aşık Veysel’in “ İnce uzun bir yoldayım / gidiyorum gündüz gece / bilmiyorum ne haldayım” türküsü salondaki 150 kişiden fazla olan insanları etkiledi. Kemal Yalçın kısaca Helmut Lutz’un, öğretmenlik ve insanlar ile ilişkisini anlattı. Bende benim Kurduğum Radyo Kaktus Münster ve Enternasyonal Çocuk Oyuncaklar Müzesi’nin de üyesi olan Helmut ile eşi Nevin öğretmenden kültür ve sanat alanında yararlandığıma değindim ve bir vedalaşma şiiri okudum. Salonda çok öğretmen olmasına rağmen bugün öğretmenler gününü kutlayamadık.
Ancak hangi öğretmenlerin gününü kutlamalıyız?
Bugün yazar ve Dünya Yayınevi’nin sahibi Şakir Bilgin öğretmen ile sohbet ederken her konuda görüş belirten insanların büyük çoğunluğunun okumadığı konusunda hem fikir olduk. Şakir Bilgin öğretmen “İnsanların yakın arkadaşları, akrabaları hatta kendi öz kardeşi bile kardeşinin yeni yayınlanmış bir kitabını almıyor ve okumuyor. Şaşıracaksın, ancak bu haldeyiz.” dedi. Yirmi yıl önce öğretmenler, lise ve yüksekokul öğrencileri kitap okumakta yarışırdı, şimdi onlarda okumuyor.
Ben ayda en az bir çocuk masal kitabı ile ayda bir Öykü, roman veya deneme kitabı okumayan öğretmenin öğretmenlik bilgisine sahip olduğuna inanmam ve öğretmen gününü kutlamam.
Elbette çocuklara tokat atan ve kötü notlarla cezalandıran öğretmenin bayramı olmaz, kutlanmaz en azında ben kutlamam.
Çocukların, gençlerin beynini, milliyetçilik, geçmiş çağların inanç zihniyeti ve gelenekleriyle karıştıran, zehirleyen öğretmenlerin bir öğretmenler bayramı olmaz, olmamalıdır da. Bu tür öğretmenlerin hiçbir bayramını aklı başında bir insan kutlamamalıdır.
Çocukları ve gençleri varlıklı, yoksul aile çocukları diye ayıran, varlıklı aile çocuklarına ayrımcılık yapan öğretmenlere bırakın bayramının kutlamasını bunlara selam vermek bile doğru değildir.
O zaman hangi öğretmenlere saygı göstereceğiz, bayramını kutlayacağız?
Yukarda saydığım olumsuz davranışlara karşı tavır alan, bütün çocuk ve gençleri kendi çocukları gibi sahiplenen öğretmenlerin bayramını kutluyorum.
Kendisini sürekli çağdaş bilgiyle bilgilendiren ve çocuklar ile gençleri çağdaş bilimi kavramaları için teşvik eden öğretmenlerin bayramını kutluyorum.
Öğrencileriyle aynı göz seviyesinde, iyi bir arkadaşı gibi gören ve diyalog içinde olan öğretmenin bayramını kutluyorum.
Öğretmenimiz Fakir Baykurt fırsat buldukça annesi ile olan anılarını anlatırdı. Öğretmenlerin yanımızda olduğu zamanda annesiyle ilk kahveye gidiş anısını anlatırdı. Hatırladığım kadarıyla şöyleydi: ”Bizim köyde bir kahve açıldı. İnsanlar boş zamanda karşılıklı sohbet ediyor cam bardaklara şeker atıyor karıştırıyordu. Bende o yıl ilk okula başladım. Bende bir gün anneme o kahvede bir çay içmek istediğimi söyledim.
Annem ertesi gün beni kahveye götürdü. Oturduk. O kahveye giden ve oturan ilk kadın oldu annem. Kahveciye “oğluma bir çay getir’ dedi. Adam getirdi. Ben masayı kendime çekerken bardak devrildi, çay döküldü.”
Annem kahveciye ‘bu masayı sil ve oğluma taze bir çay getir’ dedi. Benimde gözlerime baktı güldü.
Oysa ben, annemin kızmasını ve bir tokat atmasını beklemiştim. Ben öğretmen okulluna girdikten sonra kaç kez bana neden kızmadığını sordum. Her seferinde gülümsedi, yanıt vermedi. Ben öğretmen olunca. Kendisi bana dedi. ‘Fakir sen öğretmen oldun. Sen ilk kahveye gittiğinde çay döktüğün için sana neden kızmadığını sordun. Beni iyi dinle Fakir. ‘Ben o zaman sana kızsaydım senin içindeki aslan küserdi. Sana bir tokat atsaydım, senin içindeki aslan ölürdü. Sen öğretmen olamazdın. Bu söylediklerimi unutmadan öğretmenlik yap” dedi.
Fakir Baykurt öğretmenimiz bunları anlattıktan sonrada şu cümleleri eklerdi: “Annemin bu tavsiyesi ömrüm boyunca benim öğrencilerimle, çevremle ilişkilerimi yönlendirdi.”
İşte Fakir Baykurt Öğretmenimizin annesinin bu önerisine uyum sağlayan öğretmenlerin bayramını kutluyorum…
24.11.2023 / Molla Demirel
