Ey yüce Tanrı,.
İnsanlar
yeryüzünde yürümeye başladığından beri
seni arıyor,
seni övüyor,
önünde eğilip
sana ellerini açıyor..
Kudretini yüceltiyorlar..
Güneşi sen yaratmışsın,
yeryüzünü aydınlatan ışığı;
denizleri,
dağları,
ormanları,
ırmakları….
Benim aklım almıyor, Tanrı..
Karıncayı sen yarattın,
bal arısını,
çiçeği,
kelebeği….
Peki neden
zehirli yılanları da yarattın?.
Akrepler neden var?
Kertenkeleler neden?
Toprağın altında kıvranan kurtçuklar,
meyvenin içine saklanan görünmez canlılar
neden?.
Ey Tanrı,.
İşine karışmak elbette haddim değil..
Sen,
zamanın başlangıcından beri varsın.
Yorulmuyorsun.
Yaratıyorsun,
sonra yarattıklarını
yine yok ediyorsun..
Depremler oluyor,
toprak yarılıyor..
Seller geliyor,
evleri, köprüleri,
insanların umutlarını sürüklüyor..
Yangınlar yükseliyor,
ormanlar kül oluyor..
Denizler kabarıyor,
dalgalar kıyılara
korku taşıyor..
Bunları anlamıyorum, Tanrı..
Senin yarattığın canlılar
sana kutsal bir huzur içinde
sesleniyorsa,
hangi günahlarına kızıyorsun da
bunca felaketi
yeryüzünün üzerine salıyorsun?.
Sana
sinagoglar,
kiliseler,
camiler,
cem evleri yapılıyor..
Köylerde,
kasabalarda,
mahallelerde
göğe yükselen yapılar….
Dünya sana yetmiyor mu, Tanrı,
bu kadar ev yaptırıyoruz sana?.
Denizlerdeki balıklar,
okyanusların sessiz canlıları
senin yüceliğinin önünde eğiliyor deniyor..
Gökyüzündeki kuşlar
kanatlarını açıp
sanki sana doğru
bir övgü ilahisi söylüyor..
Peki, Tanrı,.
Sana bu kadar bağlı
ve senin kutsallığını taşıdığı söylenen
canlıların öldürülmesine
neden izin veriyorsun?.
Ey Tanrı,.
Senin yarattığın bu toprağı
işgal eden devlet yöneticileri
her gün senin adını anıyor.
Senden söz ediyor,
sana hizmet ettiklerini söylüyorlar..
Ama aynı ellerle
bir ülkeyi yok edecek
silahlar üretiyorlar..
Senin yarattığın dağları
dinamitliyorlar..
Ormanlarını kesiyor,
ırmaklarını kirletiyor,
toprağın bağrını yarıyorlar..
Senin toprağın altında sakladığın
bilinmeyen elementleri
çıkarabilmek için
dağların kalbini söküyorlar..
Sen her şeyi görüyorsun, Tanrı..
Savaşları da….
Ateşe atılan çocukları,
ağlayan anneleri,
yıkılan evleri,
toprağa düşen yaşlıları….
Milyonlarca insan
senin çocukların değil mi?.
Çocukların
neden birbirlerini öldürüyor?.
Sen bütün bunları
izlemekten zevk mi alıyorsun?.
Ben isyan ediyorum, Tanrı!.
Canlıların öldürülmesine,
ormanların yakılmasına,
dağların parçalanmasına,
denizlerin kirletilmesine,
çocukların savaşlarda
toprağa düşmesine
isyan ediyorum..
Benim içimde
bir çığlık büyüyor..
Sen ise
yeryüzünün bütün yaratıcısı,
bütün canlıların kutsal sahibi olarak
susuyorsun..
İşte benim sorum burada başlıyor:.
Senin sessizliğinle
benim isyanım arasındaki
bu uçurumu
hangi cümle kapatacak?.
Senin suskunluğunla
insanın vicdanı arasındaki
bu büyük çelişkiyi
hangi sözcük anlatacak?.
Ey Tanrı,.
Eğer varsan,
sorularımı duy..
Eğer beni de
sen yarattıysan,.
cevap ver bana!.
26.09.2026
Molla Demirel
