68 kuşağı sonbahar yaprakları gibi dökülüyor. Belki de bu yüzden insan yaşamını bir ağacın yaşamına benzetirim. Bugün 68 kuşağının en güzel yapraklarından biri daha koptu: Yavuz Yıldırımtürk…
Yavuz’u Niğde Cezaevi’nde tanıdım. Hüseyin İnan, Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Sinan Cemgil’in de aralarında bulunduğu, THKO davasında yargılanan kadroyla birlikteydi. Kardeşleri Metin ve Mustafa’yı da tanıdım. Üç kardeş Kars’ta büyümüş, orada kendilerini halkın sorunlarını çözmeye adamıştı. Yavuz, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ne başlayınca sosyalizm bilgisini daha da geliştirdi. Türkiye’nin dış güçlere bağımlılığına karşı çıktı, her türlü adaletsizliği reddetti. Sosyalist bilinciyle bilge bir teorisyen oldu. Deniz’in en çok güvendiği yoldaşlarından biri olarak İstanbul sorumluluğunu üstlendi.
Niğde Cezaevi’nde birlikte kaldığımız yıllarda, Marksist-Leninist sosyalist bilincimin derinleşmesinde onun büyük etkisi oldu. O günden sonra aramızdaki güven hiç azalmadı. Sosyalist inancından asla taviz vermedi.
Kardeşi Metin’in Antep’te milli istihbarat birimlerince geceleyin yatağında kıstırılıp katledilmesine, en küçük kardeşi Mustafa’nın da tutuklanmasına çok üzüldü. Konuştuğumuzda, kendisini onlara karşı en büyük abi olarak sorumlu hissettiğini söylerdi. Üç kardeşin Türkiye işçi sınıfının devrimci sosyalizm mücadelesindeki yiğit duruşuna da seviniyordu.
Üç kardeş de yaşamını devrim ve sosyalizm mücadelesine adadı, bu uğurda çok emek verdi.
Kısacası, yoldaşımız Yavuz Yıldırımtürk’ün emeğini gelecek kuşaklar unutmayacak. O, Türkiye’nin devrim ve sosyalizm mücadelesinde daima yaşayacak.
Anıları, gelecek kuşakların mücadelesine ışık tutsun!
Başta çocukları, eşi ve kardeşi olmak üzere tüm Türkiyeli sosyalistlerin başı sağolsun!
16.11.2026
Molla Demirel













