ULVİ PUĞ’DAN (CUMARTESİ”LİK”)
Temel tüfeğini alıp ava çıkmış ve bir geyiğin peşine takılmış. Ha vurdum ha vuracağım, derken akşamı etmiş ve müthiş bir tipi başlamış. Göz gözü görmüyor. Zar zor ilerlerken cılız bir ışık görmüş. Sürüne sürüne ışığın geldiği kulübeye uzanıp kapıya vurup bağırmış; ”Kimse yok midur?”
Yaşlı bir adam açmış kapıyı ve “Kimse var evladım, buyur!” demiş “Benim adım Şeref ve Kimse adında da bir kızım var. Şimdi mutfaktan gelir,”
Gerçekten de mutfaktan çok güzel bir genç kız gelmiş. Kızı görünce Temel’in aklı başından gitmiş ve “Kizinizun adinu niye Kimse koydinuz?” diye sormuş adama ağzının suyu akarak.
“Bak evladım!” demiş yaşlı adam “Karım kızımı doğururken öldü. Benim de karımdan başka kimsem yoktu. Kızımı alıp av için kullandığım bu kulübeye taşındım. Buraya yaz kış hiç kimse gelmez. O yüzden kimsesiz yaşanmaz diyerek kızımın adını Kimse koydum.”
Kulübeye yaz kış kimsenin gelmediğini duyan ve Kimse’nin güzelliği karşısında aklı başından giden Temel, av tüfeğini alıp Şeref amcayı öldürmüş.
Ve “Hiç kusura bakma Şeref Amicaciğum!” demiş “Bu kizu gördükten sonra artuk ben de Kimse’suz yaşayamam! Ama kolaylıkla Şeref’suz yaşayabilirum!” (Bir Ulvi Puğ fıkrasıdır.)
Fatih Sultan Mehmed
“Hiç kimse yok kimsesiz
Herkesin var bir kimsesi
Ben bugün kimsesiz kaldım
Ey kimsesizler kimsesi” demiş şiirinde.
Osmanlı’da Fatih Sultan Mehmed’in bile kendini kimsesiz hissettiği an olmuş yani.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk, kurduğu Cumhuriyet ile sorunu kökünden çözmüş
“Cumhuriyet bilhassa kimsesizlerin kimsesidir!” diyerek.
Reşat Nuri Güntekin’in Olağan İşler adlı öykü kitabında yer alan Yağmur öyküsünde,
öğrencilerini dolaştırmaya çıkarmışken yağmura yakalanan, anaokulu öğretmeni genç Sitare’nin annesine söylediği şöyle bir sözü vardır;
“Anneciğim, Cemil ile Cemile’yi kimsesiz oldukları için öteki çocuklardan fazla severim. Onlara muallime gibi değil de, bir anne en azından bir dadı gibi bakarım!”
Çok şükür biz, Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün kurup, bize armağan ve emanet ettiği Türkiye Cumhuriyeti sayesinde, kendimizi asla kimsesiz hissetmediğimiz için kimsesizlerin neler hissettiğini elbette bilemeyiz.
Ama baştaki fıkraya dönersek, aklı başından gitmiş kimseler için, Kimse’siz yaşamanın ne kadar zor olduğunu anlamak belki biraz kolaylaşır.
Allah kimseyi kimsesiz bırakmasın!
Kimse’siz yaşamak gerçekten zordur.
Zordur da…
Peki, ya Şeref’siz yaşamak!
Ulvi Puğ
