. Çok ötelere götürdü bugün beni anılarım. 1982 yılı olmalı, o gün dersler Halkapınar Salonu’ndaydı. Ders çıkışı arkadaşlarla Alsancak’ta dolaştık, sohbet edip hoş zaman geçirdik. Sonrasında Konak’a yürüyüp o dönem “tarla” denilen, şimdiki AKM ‘nin yanındaki dolmuş duraklarındaki uzun kuyruklarda beklemeye başlamıştım. Yağmur sonrası yerler, ıslak, çamurluydu. F.Altay ve Yeşiyurt hatları Üçyol’dan geçiyordu. Genelde Yeşilyurt hattı daha sakindi. Zaten hangisini seçersek seçelim “Ferdi Tayfur” ile yolculuk garantiydi.
. Sıram geldiğinde akşamın alaca karanlığında dolmuşun içine adımımı attığım anda loş bir ışık ile, o gün ilk kez duyduğum “Ben de özledim ben de” adlı Ferdi Tayfur şarkısı beni karşıladı.
. “ Ben de özledim, ben de
. Resmin var şu an elimde
. Sana koşmak istedim
. Derman yok dizlerimde.”
. Minibüste her yaştan insan vardı, kimse de halinden hoşnutsuz değildi. Müziğin ritmi mutlu ediyordu. Herkesin özlediği bir şeyler vardı içinde. Kimi sevdiğini, ulaşamadığını, kimi ailesini, kimi yitirdiklerini, kimi de o günlerde askıya alınan demokrasiyi, özgürlüğü özlüyordu. “ Ben de özledim ben de” ne kadar da herkese göreydi.
. Ferdi Tayfur bir döneme damgasını vuran, müziği kimi çevrelerce tartışılan, kimilerince kabul görmeyen, ama halkın içinden çıkmış, halk tarafından genel kabul görmüş bir halk değeriydi.
. Aydın çevrelerin de bir kısmı dudak bükmüştü. Bugün “ben dinlemezdim ama”, “ beni yansıtmıyor ama” şeklinde yazılar gördüm, konuşmalar duydum. Müziği tartışılabilir, ama evrensel beğeni tartışıla bilir mi? O dönemi düşünüyorum. Toplu taşıma araçlarında, otobüs ve dolmuşlarda, kahvehanelerde, hep o ve onun müziği çalıyordu. TRT de zaten yasaklıydı, başka da yayın kanalı yoktu. Halk tercihini yapmıştı. Onu çok seviyor, onun müziğini arıyor, onu dinliyordu. Adeta onsuz yapamıyordu.
. Bugün “O “ artık aramızda değil. Yarın (bugün) cenaze töreni yapılacak. Şimdiden görüyorum oradaki izdihamı, son görev için orada olanların mahşeri kalabalığını.
. Bu sevgini bir tek sebebi var. Halk onu bağrına bastı, kendine yakın, kendi içinden gördü. Yıllarca onun şarkılarını ezberden söyledi, ona eşlik etti. Bugün de böylesine üzüntü duyulmasının nedeni bu olsa gerek. Çocukluğundan, gençliğinden kocaman bir parça koptu insanların. Kimi geçip giden ömrünü, kimi yitirdiklerini, kimi sevdalarını, hatıralarını, yaşanmışlıkları anımsadı.
. Yaşadığımız bir döneme adını yazmış, sevgiyle halkın içinde büyüttüğü ‘halk ozanı’ gibi gördüğü Ferdi Tayfur ülkenin sosyolojik bir gerçekliğidir.
. Onun Müziğinin içinde saklı hatıralarımız kaldı.
. Yolu yıldızlı olsun.
