AYNI AYNADA İKİ FARKLI YÜZ
Dün, saray güdümlü yargının CHP’li belediyelere yönelik operasyonlarını kendi siyasi ikbali için adeta can simidi gören ve koltuğuna tutunmak adına o karanlık tablodan gizli bir memnuniyet üreten butlancı Kemal Kılıçdaroğlu, bugün aynı adalet terazisinin hışmına uğrayan Deniz Göktaş’a siper olmak için adliye kapısındaydı.
Buradaki çelişki, sadece iki farklı siyasi refleksin çarpışması değil; bir siyasetçinin ilkesel zeminini tamamen kaybetmesinin açık ilanı. Kendi evlatlarına yönelen yargı sopasından koltuk devşirmeye çalışmak ile o sopanın vurduğu başka bir isimle dayanışma pozu vermek, aynı aynada iki farklı yüzle bakmaktır.
Kamuoyu, rüzgara göre yön değiştiren bu adalet anlayışını ve aynı yargısal süreçlerden hem mağduriyet hem de ganimet çıkarma çabasını hiçbir inandırıcı kılıfa sığdırmaz.
…
GELDİĞİ GİBİ GÖNDERDİLER
Butlancı CHP Eskişehir Milletvekili Jale Nur Süllü’nün, Eskişehir’deki emekli eyleminde karşılaştığı protesto.
İstenmedi ve meydanı terk etti.
Emeklisinden gencine, kadınından erkeğine kadar toplumun geniş bir kesiminde butlancı kadrolara yönelik tepki her geçen gün büyüyor. Meydanlardan yükselen öfke geçecek gibi görünmüyor.
Acaba delege satın alanlar vatandaşı da mı satın aldı(!)
…
BAK SEN ŞU BUTLANCIYA
Kemal Kılıçdaroğlu döneminde CHP’li belediyelere fahiş fiyatla kitaplarını sattığı konuşulan, rahmetli Yalçın Küçük’ün “FETÖ” cü dediği butlancı Barış Yarkadaş, Özgür Özel’in zyozgat mitinginde “Turp ile Şalgam ile devlet yönetilmez” çıkışıyla tanınan çiftçi Abdullah Yaşar’ın “ihraç edildiği” yönündeki haberlere ilişkin açıklama yaptı. Disiplin Kurulu Başkanı Mahir Polat ile görüştüğünü belirten Yarkadaş, “İhraç yok. İlçe başkanı görevden alındığı için yönetim de görevden alındı” ifadelerini aktardı.
Yarkadaş’ın açıklaması, kararın niteliğinden çok kullanılan ifadeye odaklandığı gerekçesiyle sosyal medyada tartışma yarattı. Tartışmanın odağında ise “ihraç” ile “görevden alma” arasındaki tanımlama farkı yer aldı.
…
SAHNEDEN HÜCREYE UZANAN YOL
Hayat bazen bir cümle kadar kısadır. Noktası hiç beklenmedik bir yerde konan, durakları hep uçurumlara açılan bir cümle…
Bir akşam, loş bir komedi kulübünün sahnesinde insanlar kahkahalarla birbirine yaslanırken zaman durur sanki. Ertesi gün ise aynı ülke, o kahkahaların sahibini soğuk bir ışığın altında, ters kelepçeli görüntülerle tanır. Komedi ile trajedinin arasındaki mesafe, Türkiye’de sadece bir gecedir. Deniz Göktaş’ın hikâyesi, tam da bu tekinsiz coğrafyanın, neşesi çalınmış çocuklarının hikâyesidir.
1995 yılında Ankara’nın Mamak ilçesinde, Çorumlu bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Anadolu’nun o tanıdık, hem korunaklı hem de her an fırtınaya açık sıradan evlerinden birinde büyüdü. Hayat ona önce rasyonel bir rota çizdi: Mühendis olacaktı. Orta Doğu Teknik Üniversitesi’nde İnşaat Mühendisliği okumaya başladı. Ancak betonun, demirin ve statik hesapların soğukluğu, ruhundaki o huzursuz arayışı dindirmeye yetmedi. Yolunu değiştirdi; maddeden manaya, insanın o karanlık ve karmaşık dehlizlerine saptı ve Psikoloji bölümünü bitirdi. Ardından sinemanın o büyüleyici aynasına dadandı, Kadir Has Üniversitesi’nde yüksek lisans yaptı.
Belki de bütün bu dolambaçlı yollar, onun zihnini tek bir an ve tek bir yer için biliyordu; O yalnız sahne ve o çıplak mikrofon için…
2019 yılında İstanbul’da, küçük bir komedi kulübünün açık mikrofon gecesinde eline ilk kez mikrofonu aldığında, aslında sadece kendi sesini arıyordu. O gece ne salonu dolduran o ilk şanslı azınlık ne de sahnedeki o mahcup genç adam, yıllar sonra bir ülkenin ortak hafızasına kazınacağını biliyordu.
Çünkü bu topraklarda mizahın kaderi, çoğu zaman anlattığı fıkradan çok daha sert ve amansızdır.
Göktaş’ın anlattıkları, lüks salonların yapay dertleri değildi. Sokaktan, aile içi o dilsiz gerilimlerden, siyasetin absürtlüğünden ve en çok da insanın kendi çelişkilerinden besleniyordu. Seyirci, onun kelimelerinde kendi gizli yaralarını ve saklı itiraflarını buldukça salonlar büyüdü, duvarlar genişledi. “Selam Selam” adlı gösterisi dijital evrende milyonlarca kalbe ulaştı. Podcast yayınlarıyla yalnız yürüyüşlerin kulaklıklarına, Uykusuz dergisindeki yazılarıyla kâğıdın kokusuna sindi. Kamera karşısına geçti; yüzünü ekranlara ödünç verdi.
Ancak mizah, doğası gereği tehlikeli bir sınırdır. Hele ki hakikati çıplak bıraktığında…
Sonra bir gösteri geldi. Birkaç saat içinde milyonların ekranına düşen, birkaç gün içinde ise koca bir ülkenin en büyük, en öfkeli siyasi fay hattına dönüşen o birkaç dakika…
Sahnedeki o sakin, iğneleyici sözler dalga dalga yayıldı. Alkışlar kadar, o alkışların yankısından korkanların öfkesini de üzerine çekti. İktidar koridorlarından, muktedirlerin kürsülerinden sert, tehditkar sesler yükseldi. Hakkında soruşturmalar açıldı, dijital linç odalarında “dilini keseriz” naraları atıldı.
O sırada, belki de hayatın ona sunduğu bir tesadüfle, uzak bir coğrafyada, yurt dışındaydı. Herkesin aklında aynı soru, dillerinde aynı fısıltı vardı; “Geri dönmez.”
Gitmek bir kurtuluş, kalmak bir sürgün olabilirdi.
O ise kelimelerini esirgemediği gibi gövdesini de esirgemedi. Kısa, yalın ve bir o kadar vakur bir açıklama yaptı:
“Ülkeme döneceğim.”
Döndü. İstanbul Havalimanı’nın o soğuk gri koridorlarında gözaltına alındı. Basına yansıyan o ters kelepçeli görüntüler, bir zamanlar internette kapış kapış giden gösteri videolarından çok daha hızlı yayıldı. Bugün “Cumhurbaşkanına hakaret” ve “dini değerleri aşağılama” suçlamalarının gölgesinde, cezaevinin demir kapıları arkasından kapandı.
İşte o an, bir komedyenin biyografisi; doğum tarihlerinden, parlak okul isimlerinden ve kariyer basamaklarından ibaret bir metin olmaktan çıktı. Bir ülkenin turnusol kağıdına, bir dönemin vesikasına dönüştü.
Artık onun hikâyesi, sadece bir gencin başarı öyküsü değil; bir mikrofonun, bir insanın ruhunu ve bedenini nereye kadar taşıyabileceğinin epik hikâyesidir.
Bir zamanlar salonları kahkahayla yıkan o incecik mikrofon, bugün Türkiye’nin en hararetli hukuk, siyaset ve ifade özgürlüğü kavgalarının tam merkezinde, ağır bir anıt gibi duruyor.
Deniz Göktaş’ın bundan sonraki hikâyesini ne tek başına o ışıklı sahneler yazabilecek ne de o soğuk mahkeme salonları…
Onu artık asıl yargıç, yani zaman yazacak.
Ve zaman, kahkahayı tutuklayanları değil, her şeye rağmen gülebilenleri hatırlayacak.
