Sevmedim hiç tekrar tekrar hoşça kalın sözünü
Bu yine bir vedadır
Gideni bir daha görür müsün bilinmez
İnanamıyorum gelen telefonlara
Kulaklarımın işittiklerine
İnanmıyorum gözlerime
Hala ümidim var sizinle
Birlikte geleceğe koşmaya
Henüz inanmak istemiyorum!
Büyük düşleriniz vardı geleceğe dair
İhtiyacınız var çok zamana,
Bunu kendime tekrar tekrar söylüyorum!
Toplandı son vedalaşmada bütün akrabalar
Ve dostlar
Derin bir hüzün sardı her yanı.
Gözyaşı aktı sessizce yürek ve yanaklardan
Acılar içinde vücut bakışlar ezik
“Zamandır acıların ilacı diyor” dostlar
Yağmurda ıslanmış giysi ve saç değil ki
Kurutsun güneş
Evlat ve kardeş acısı
Yaşar ömür boyunca …
İsyan ediyorum bu kötü kader mi
Bu doğanın haksız akışı mı
Aklım kabul etmiyor bir babanın
Yavrusunu toprağa vermesini
Telefonlalar, anlatılanlar, gözlerim
Hepsi yalan söylüyor
Kabul etmez bu baba yüreğim
Bana söz verdi:
”Sen korkma, ben ölmeyeceğim
Ben iyileşeceğim.
Git sen İzmir’e” dedi kızım, Meleğim
Gücü yetmedi sözünü tutmaya
Ardından yavrumun kuzeni,
Benim yeğenim
Sırdaşım, yoldaşım da tutmadı sözünü,
Acı haberiyle katmerleşti yüreğimin acısı
Durmayacak mı bu kötü kaderler, bu acılar
Nedir bu yakama yapışan karabulut
Kızım, Meleğim senin için
Ve kuzenin içinde dilesem
Yıldızlar arasında huzur içinde uyumanızı
Ben ayrılık acısı içinde kıvranacağım
Bu dünyada yanınıza varıncaya kadar
Bin kez lanet olsun bana bu kaderi yazana
Ve beni bu kötü doğa akışı içine çeken güce
Bir kara bir bulut gibi çöktü üstüme
Bu vedalaşma canımı çok yaktı
Canım çok acıyor…
03.10.2022 Molla Demirel
