————————-
Eski adı, Yapaltun…
Günümüzdeki adı ise Gümüştepe’dir!
Doğduğum köydü…
Sivas İli, Şarkışla İlçesi’ne bağlıdır!
1974 yılıydı…
Yaz tatili bahanesi ile…
Ankara’dan köyümüze, dedemlere gitmiştik…
Dedem tam bir Karadeniz erkeği idi..
Çabuk sinirlen, belinden silahını eksik etmeyen tipik bir Laz uşağı işte…
Büyük bir çiftliği, her türden hayvanları vardı…
Benim ise en sevdiklerim, gezinmekten çok hoşlandığım kır at ile dedemin gözü gibi koruyup, kolladığı bir sevimli Kangal köpeğiydi!
Harmanda düven sürmek ve daha nice doğal köy yaşamına ait işlerle geçen günler…
Köyün yaşlıları ile sohbet etmek, geçmiş anılarını, kimi yaşanmışlıklarına dair öyküler dinlemek günlük uğraşlarımın başında geliyordu…
Nereden çıktı bilmiyorum, geçmiş zaman anımsamıyorum, sohbet etmek için Zöhre nenenin yanına gitmiştim ..
Evi, o yıllardaki köy evlerinden birisiydi işte…
Tavuklar, Horozlar…
Ahıra bağlı küçük- büyükbaş hayvanlar…
Bahçe duvarına yapıştırılmış “mayıs” adını verdikleri hayvan terki…
Ona tezek de deniyordu kimi yerlerde…
Her neyse…
“Nene” dedim kendisine…
” Köyümüzde Ermeniler varmış, buralarda yaşamışlar. Aha şu maşatlık da onların mezarlığıymış, şimdi köyde niye Ermeni yok ki?”
Zöhte nene…
Gözlerini kıstı…
Derin bir iç çekti…
Sanki uzun yıllar öncesine, bir zaman tüneli yolculuğuna çıkmıştı…
Eliyle yamacına oturmamı işaret etti!
“Torun” dedi…
(Bana torun diye seslenirdi Zöhre nene)
“Bu köyde Ermeniler vardı. Etle tırnak gibiydik. Harb (1. Cihan Harbi) başlayana dek yediğimiz, içtiğimiz ayrı gitmezdi…
Komşu olmaktan öte bir bağımız vardı onlarla!
Ama”…
Sonra sustu…
Bir süre öyle kaldı…
“Harb başladı…
Ermeni Çetecileri…
Köyleri yaka yaka geliyorlar dediler…
Arkalarında urus ( Rus) askeri var dediler…
O zamanlar daha küçüğüm…
Anam…
Komşumuz Tatyos efendiye gidip, “efendi, ne olur bizi saklayın…” dedi…
Adam yapamayacağını söyledi…
Anam beni göstererek, ” efendi, yapma, Allah rızası için bari şu sabiyi sakla bir yerlere” dedi…
Ama Tatyos efendi kabul etmedi…
Sonra…
Sonra da anam beni maşatlığa (Ermeni mezarlığı) götürüp sakladı…
Gece oldu…
Sabah oldu…
Yeniden, yeniden geceler ve sabahlar oldu!
Anamın yanıma verdiği bir parça ekmek, bir domates ve salatalık…
Birazda su…
Günler sonra bir cesaret geldi bana…
Maşatlıktan çıktım…
Eve doğru yollandım…
Tepeye vardığımda…
Köyün üstünde bir duman vardı..
Biraz daha yaklaştım korka korka…
Kimi evler yanıyordu…
Kimileri ise çoktan küle dönmüştü…
İlk defa o gün…
İnsan eti yanığı kokusunun nasıl berbat bir şey olduğunu hissettim iliklerime kadar torun!
Bizim ev yanmıştı…
Hatçe ablanın…
Nuriye yengenin…
Hamza dayının…
Birçok Türk evini ateşe vermiş, Ermeni tohumları…
Davul sesini duydum sonra…
Eyleniyorlardı…
İçlerinde…
Bizi evine almayan Tatyos efendi de vardı!”
Sonra…
Şaşılası bir hızla ayağa kalktı Zöhre nene…
Elindeki bastonu ile…
Köyün dere yatağını işaret etti…
Buradan zaman zaman sel gelir torun…
O günlerde yağan yağmurlar nedeniyle…
Yine sel gelmişti…
Selin rengi bu sefer başkaydı sanki…
Kıpkırmızı…
Şaraplık üzümü sıkmışsın da tam öyle…
Kesmişler, biçmişler, tecavüz etmişler…
Evlerde ne varsa almışlar, çuvallara doldurmuşlar, at arabalarına yüklemişler!
Gittiler…
Onlar gittiler…
Bir yerlere gizlenmiş olan kimi büyükler, çocuklar ortaya çıktı…
Cenazelerimizi defnettik…
Haftalar, aylar sonra da esker (asker) geldi…
Ermenin arkasında duran urus (rus) terk etmiş…
Esker gelince…
Bir korku aldı, Talyos efendi ve diğerlerini…
Anam öldürüldüğü için ben Emine halamda kalıyordum…
Tatyos efendi kapıya dayandı…
Yalvarıyordu…
“Alma bibi (hala)” dedim…
“Ama halam dayanamadı, samanlığa sakladı, o gavurun dölünü..”
Zöhre nene nefes alıp vermekte biraz zorlanıyordu sanki…
“Yarın devam edelim” dedim…
Yüzüme sertçe bir bakış fırlatarak, “yarına çıkacağımın bir garantisi mi var torun?” dedi…
Devam etti…
“Esker…
Aradı, taradı, ne kadar hain varsa topladı…
O dereye götürdü…
Sonrası malum…
Dere bu seferde onların kanıyla kıpkırmızı akıyordu…”
Ya evlat işte bu…
Önce onlar geldi kesti..
Sonra da esker…
Ama bizimkiler merhamet gösterdi…
Ne kadınlara ne çocuklara dokundular…
Kimilerimiz…
Ermeni komşularını sakladı, oraya buraya…”
“İşte böyle, hadi bakalım doğru eve, anan merak eder sonra”
Öptü…
Başımı okşadı, önlüğünün cebinden çıkardığı elmayı sıkıştırdı avucuma…
Canım sıkılmıştı anlattıklarına…
Çok üzülmüştüm…
Yıllarca ne zaman…
Ermeni soykırımı yalanı gündeme gelse…
Aklıma Zöhre nene gelir…
1915…
Emperyalist tandanslı bir kara propagandadır…
Bu yalana…
Bir…
Yoksul Ermeni…
Bir de bizdeki ŞABLONİST SOLCU tayfası inanıyor…
Kürt ayrılıkçılar ise…
İşlerine öyle geliyor diyelim…
Hırant Dink’in oğlu Arat’ı çok severim…
Ne zaman bir araya gelsek…
Bir kaç kadeh içip, türkü söyler…
Birbirimizin acılarımızı merhem oluruz…
Yani benim Ermeni ile ya da başka etnik kökenli ile bir meselem yok!
Ama….
TÜRK DEVLETÎ’NİN MECLISI’NDE…
“Diaspora” ajanının Milletvekili sıfatıyla…
O yalanı…
Hem de koca bir Ulusa hakaret edercesine…
Söyleyemez, küstahlık kardeşim…
Buna da…
Bu Ülkenin KURUCU PARTİSİ CHP’nin…
Meclis Başkan Vekili çanak tutamaz!
Tekin Bingöl’ün…
Zerre onuru varsa…
TÜRK MİLLETİ’NDEN özür diler ve terk eder o koltuğu!…
