Bu görüntü beni çok derinden etkiledi. Hem gecenin 04.00’nde bu kadar kalabalık hem de bu kadar acı..
***
Çünkü imar planı ve inşaat ruhsatı olmadan yapılmışlar…Hem de Belediye arsasına.
***
Gazzeliler, Gazze’yi boşaltın, Amerika’dan abim gelecek.
***
Bu nasıl bir çağ, bu nasıl bir memleket? Akıl alır gibi değil.
***
İnanılmaz bir cevap. MHP’li meclis üyesinin sorusuna karşılık Çeşme Belediyesi’nin yanıtı çok ilginç. Geçen dönem belediye şirketine ait bir arsaya çok sayıda villa yapılmıştı. Yanıta göre imar planı olmayan bir yermiş burası. Önce villalar yapılmış. Kıyı kanuna aykırı şekilde ve belediye mülküne, imar planını sonra onaylanır demişler.
***
Sanırım altı jeolog ve deprem uzmanı akademisyen dinledim bugün. İkiye bölünmüşler. Deprem fırtınası, fay hareketinden kaynaklı diyenler olduğu gibi lav hareketliliğine bağlayanlar da var. Volkanik patlama olabilir diyenler de var, tusunami olabilir diyenler de..
Türkiye için sorun olmaz diyenler de var, İzmir, Muğla ve Aydın riskli diyenler de.
Yani bir sonuç yok. Hangine inanırsanız.
Şu sıra belediye başkanları geçici bir süre için hareketlenebilir, komisyonlar kurabilir ve hatta üniversiteler ile ortak proje sözleşmeleri bile yapabilir.
İzmir sınırları içindeki çok sayıda hareketli fayın üzerinde yoğun yapılaşmayı düşünmek bile istemiyorum.
Seksen km uzaklıkta Yunan adasında meydana gelen depremlerin Bayraklı’da çok sayıda canı aldığını hesaba katınca.
Bir de deprem başladığında onu İzmir’den uzaklaştıran Tarikat Reisleri vardı. Onları daha önce izlemiştim. Şimdi de tedbir olarak bunlara mı baş vurmalı.
***
HÜZÜNLÜ BİR YELKENLİ HİKAYESİ (geçen yıl bugün yazmışım)
Deniz kenarında oturuyoruz, eşlerimizle birlikte. Çok güzel bir balıkçı restoranı. Kalamar, rakı, balık ve sohbet. Gelecek güzel günler için hayaller kuruyoruz.
Birçok alanda yolumuz kesişmişti. Ama önce farklı bir kent yönetim anlayışı ile dikkatimi çekmişti. Dergi yayın yönetmeniydim ve bazı gazetelerde köşe yazarlığı yapıyordum. Bu projeyi değerlendiren yayınlar yapıyordum.
Sermaye bakışı ile değil, daha kamucu, çevreci ve insan haklarını gözeten bir kent yönetim anlayışı. Yerel halkı ve üreticileri destekleyen, yerli tohum ve yerli üretimi teşvik eden destek projeleri. Taş ocaklarına, orkinos çiftliklerine karşı verilen mücadelelerde hep kol kolaydık.
Sonra Egede Barış ve İletişim Derneğinde bir dönem o başkanlık ve ben de yardımcısı idim. Teos Yazarlar Evi çevresinde yine birlikte onlarca etkinlik. İzmir Düşünce Topluluğunda ise artık hedef belliydi. Bu anlayışı İzmir Büyükşehir’e taşımak.
Rakı balık (ki o şarap içiyordu) sohbetinin bir yerinde konu, “en iyi tekne arkadaşımın teknesidir”e gelmişti. Bunu desteklemek için bir yelkenli hikayesi anlattı. “Hocam o kadar istiyorduk ki, günün birinde yelkenli sahibi olduk. Denizden limana gelişini ailece büyük bir sevinç ve coşku ile karşıladık. Ne de güzel salınıyordu. Kısa bir süre sonra yelkenliyi sattık. Bu defa aynı limandan gidişini de aynı coşku ile gerçekleştirdik. Onu uğurlamak ne güzeldi.”
Bu hikaye yaklaşık sekiz yıl önceydi sanırım. Ama hiç unutmadım.
Sonra güzel hayaller kurduğumuz arkadaşımız, adeta gözümüzü karartarak, bütün uyarılara rağmen desteklediğimiz arkadaşımız İzmir’in başına geçmişti. Ne muhteşem bir şeydi bu. “Hocam o senin gördüğün veya tahmin ettiğin gibi biri değil” sözlerine kulaklarım kapalıydı tamamen.
Bir süre geçince o kapalı kulalarım açılmaya başladı. Öyle konuşmuyorduk. Kenti koruma ve daha kamucu bir anlayışla düzenleme konularında bu hayalleri kurmamıştık. Kültürpark, Kentsel Dönüşüm ve Çeşme Projesi gibi çok temel konularda karşı saflarda kaldık bir anda. Himayeye dayalı kadrolaşma, belediye şirketlerini kongre ve kurultaylarda kullanma, aile şirketi gibi belediye yönetimi vb o kadar çok, “bu kadar da olmaz” vardı ki…
İletişimimiz benim bazı eleştirilerimle tamamen kesilmişti. Eleştiri en nefret ettiği tutum olduğunu biliyordum artık.
İzmir’in hayrına olmadığını anlamıştım acı bir tecrübe ile.
Bizim iş de yelkenli hikayesine dönmüştü. Hem de en hüzünlüsünden. Gelişine o kadar çok sevinmiştim ki… Gidişine daha fazla.
