Seferihisar cayır cayır yandı. Hem de öyle küçük bir kıvılcım falan değil; bildiğin cehennem provasına girdik. Üç dört gün boyunca ağaçlar, evler, hayvanlar, yürekler yandı. Korkuyla, umutla, ellerimizle, omuz omuza söndürmeye çalıştık. O günlerde kimse kimsenin hangi partiye oy verdiğini hatırlamadı, çünkü alevler partizanlık tanımıyordu.
Ben çapa aldım, komşum hortumu kaptı. O benim siyasi duruşumu bilir; ben onunkiyle yıllardır zıt kutuplarda salınımdayım. Ama yangına karşı omuz omuza verdik. Böylesi durumlarda sağcısı, solcusu, liberali, milliyetçisi kalmıyor; bir tek insan kalıyor geriye. Çünkü alevlerin siyasi görüşü yok. Ama herkesin bir vicdanı, bir de ciğeri vardı.
Omuz omuza, yan yana, hiç düşünmeden durduk. İnanıyorum, tüm halkımız da bunu yaptı…
Yani anlayacağınız, öyle bir andı ki; orman yanarken partiler değil, canlar vardı. Bir de onları kurtarmaya çalışan insanlık.
Renkler yoktu, çünkü rozetler erimişti. Sadece “can” kalmıştı geride, bir de canlar.
Ama ne olduysa yangın biraz yavaşlayınca oldu…
Birdenbire siyasiler ortaya çıkmaya başladı. Önce “Ben oradaydım, sen yoktun.” yarışına girildi. Ardından, “Biz tüm üyelerimizle sahadaydık, siz neredeydiniz?” açıklamaları geldi. Bir diğeri çıktı, “Bizim gençlik kolları çamura battı, sizin kadın kolları neredeydi?” dedi. Biri yetmedi, öbürü aynı medya kanalında röportaja koştu. Adeta “Yangından kim daha fazla puan toplar?” turnuvası başlatıldı.
Sevgili başkanlar, ilçe yöneticileri, parti ileri gelenleri…
Yangın sırasında sizi kimse hatırlamadı. Ne iyi anlamda, ne kötü. Çünkü insanlar yangını söndürmeye çalışıyordu; siyasetle değil, suyla uğraşıyordu. Hiç kimse “Ben şimdi bunu yapıyorum ama ilçe başkanım ne düşünür acaba?” diye düşünmedi. Herkes elinden geleni yaptı; sizin görseliniz basına yansısın diye değil, vicdanı rahat etsin diye yaptı.
Yani öyle bir andı ki; orman yanarken partiler değil, insanlar vardı. Yangın, renk, rozet, parti, siyasi görüş veya din tanımadan önüne geleni yakıyordu.
Ama siz hâlâ “Biz daha oradaydık!” kavgasına girdiyseniz…
Kusura bakmayın, bu bildiğimiz çocukça bir sidik yarışı. Hem komik, hem de biraz trajik bir pozisyona düşüyorsunuz.
Yangından siyasi rant devşirmeye çalışıyorsanız, yanlış yerdesiniz. Çünkü halk o esnada sizin beyanatlarınızı değil, bir kova suyu önemsedi.
Bakın, size bir fikir: Hazır tüm örgütleriniz aktifken, artık lafı bırakıp işe girişin. O klasik “Ormana cam şişe atmayın.” tabelalarının ötesine geçin. Mahalle mahalle seminerler düzenleyin, bilinçlendirme kampanyaları başlatın. Her eve bir broşür değil, bir umut taşıyın. Gençlik ve kadın kollarınızla artık yangın öncesi ve sonrası hazırlık için sahada olun. Halkı organize edin. “Yangın eğitimi” diye bir şey varsa, onu getirin.
Yoksa siz üretin.
Bu sadece bir yangın değil; bir millet meselesi.
Partiler değil, ağaçlar yandı.
Oylar değil, hayvanlar, yuvalar kül oldu.
Şimdi yapmanız gereken, el ele verip Orman Bakanlığı’nın kapısını aşındırmak.
“Yanan her ağaç için on tane dikilsin!” diye basın açıklaması yapmak.
“Bu alanlar ranta kurban edilmesin!” diye Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’nın önüne dayanmak. Orada bedenlerimizi siper etmek.
Millet olmanın gereği bu, çünkü bu yaşanan gerçekten millî bir mesele.
Bırakın artık kim 1 Mayıs’ta ne marş okudu, şiir okudu tartışmalarını.
O tartışmalar millî değil.
Ama Seferihisar’daki yangın, tam anlamıyla millî bir acıydı.
Ve biz halk olarak bu acıyı iliklerimize kadar yaşadık.
Son olarak…
Bu siyasi tiyatroyu haber yapan gazeteci arkadaşlara da selam olsun.
Onların da derdi belli: reyting, tıklanma, geçim ve ekmek derdi…
O yüzden onlara fazla kızamıyorum.
Ama şunu bilsinler: Biz o yangında selfie değil, birbirimizin elini tuttuk.
Allah bir daha yaşatmasın diyelim…
Ama bir daha yaşanırsa, bari siyaseti biraz geç getirin.
Hoş, hiç gelmese daha da iyi olur ya.
