Her hikaye zaferle bitmez. Ama her hikayenin kendine ait bir onuru vardır. Filenin Sultanları, finalde İtalya’ya kaybetti.
Evet, kupayı alamadılar. Ama sahaya koydukları ruh, bu ülkeye unutturulmayacak bir gurur armağan etti.
Melissa Vargas yine gökyüzünü yırtan smaçlarını gönderdi. Ebrar Karakurt hırsıyla sahaya ruh kattı. Hande Baladın, Gizem Örge, Cansu Özbay, Zehra Güneş… Hepsi son topa kadar direndi. Kaptan Eda Erdem Dündar kupayı kaldıramadı belki ama, duruşuyla “liderlik” dersini bir kez daha yazdı.
Yenildiler ama mahcup olmadılar. Çünkü mücadeleyi son nefese kadar sürdürdüler. Ve işte tam da burada, felsefenin bize öğrettiği şey ortaya çıktı.
Asıl değer, sonucu değil, yolculuğun kendisini onurlu kılmaktır.
Marcus Aurelius der ki; “Zafer, dışarıdaki şeylere bağlıdır. Erdem, senin elindedir.”
Bu takım, kupayı alamadı belki ama erdemini kaybetmedi. Çünkü vazgeçmediler. Çünkü sahada bir “biz” oldular. Çünkü kaybettikleri anda bile yüzlerimizi yere eğdirmediler.
Final kaybedildi ama aslında bir ulus kazandı. Çünkü milyonlarca kız çocuğu televizyondan izlerken hayal kurdu. “Bir gün ben de orada olabilirim.”
İşte gerçek zafer budur. Bir ülkenin geleceğine umut bırakabilmek.
Sultanlar, altın madalya yerine gümüş getirdi. Ama o gümüş, tarihin terazisinde altın değerinde.. Çünkü bazen kupadan daha kıymetli olan şey, mücadele eden yüreğin kendisidir.
