uyku düşer mi gözlerine
rüyaların senden kaçar
göremeyeceksin belki rengarenk
çiçek bahçelerini son bir kez olsun
mavi gökyüzünde
beyaz bulutların üstünde
uçamayacaksın…
en güzel masalların
kahramanı olamayacaksın
mazlumu zalimin elinden kurtarıp alamayacaksın
cesur yüreklilerin arasında
olamayacaksın
.
ve uykunu dar etti sana
teslim olduğun gecenin karanlığı
o karanlık ki
sen düşündükçe
içinden çıkılması imkansız
seni daha fazla dibine çeken
bataklık,
içine battığın bataklığın
başlangıç noktası
belli mi ki
bittiği yeri göresin
çırpın nefes almak için
tutun hayata
var gücünle
nereden geldim
nereye gitmeliyim
ışık uzaklarda mı
yoksa sen mi
döndün ona sırtını
.
ölümle eş,
nefes almak yasak
kör kurşunlara hedef olan
yaşam
“medeniyetin beşiği”
sayılan batı kentlerinin
kalbine düşmüş
nefes almak için peki
bu iki yüzlü ve sapkın toplumda
diz boyu pislikler diyarında
önyargılarına yenilen insanlık
kendi anadilinde dahi
ıslık bile çalamazken
.
yüreğinde acı çığlık
hava soğuk ve sırılsıklam sarhoş
o çığlık ki tek dinleyeni var
o da sen ve eşitlerin
sen ki en çetin kavganın ortasındasın
yine mi kaldın yapayalnız
uzat elini senden olana…
.
Özgür Metin Demirel
