Mevsimlerden zemheri yazıyor tarihin takviminde... Gece karanlık... kendine parlıyor idare lambasında ışık Rengi can çekişen, çelimsiz, soluk kırmızı renginde. An...

Bizler uyurken Bölünmez bir rüyada, Buzlar eridikçe Büyüyen Rusya’da Ne yamandır soğuk. Üşüdükçe anılar depreşir Çiçekleri kardan ağaçlı Sürgün yolu...

Aşk ile, tanıdık İç gözle bakmış yar, Saklamamış kendini, Sevmiş sadece seni İçten ve aşikâr... En yamanından Aman dilenmeden geçmiş...

Oğlunun, kızının, Damda yatan öküzünün Hayrını görecektin. Krallara layık, Düşman çatlatan Bir devran sürecektin -/- Belliydi benzinin pahalanacağı, Belliydi bu...

Hüznün berk kundağında Sarıldı narin teni; Zemheri soğuğunda Yanıyordu bedeni… - / - Tarumar anayurdu Yetimdi kendi kadar; Mevsim azapta...

Yanında ne ana ne oğul, Ne bir sevgili vardı. Bu toprak kokusu da ne… Yoksa yağmur mu vardı; Sabah böyle...

Bu ses tanıdık bir ses, Kulağımın etrafında Sanki eskilerin sineği; Sanki bir kez daha öldürecek Anamı babamı… Sanki suyunu kesecek...

Usta, Elinde kıvrak dönen yay Kemanında anılara ses oldu… Ruhum doldu; Çimenin yeşiline, Denizin mavisine… Dört bir yanım ne orman,...

Seninle başladı dönmeye dünya, Sen varsın diye açtı ve soldu kına çiçeği. Seninle doğdu bebek, ağladı, güldü; Işık verdi karanlıklarda...

Sen… Gök kubbenin ortasında parlayan yıldız, evreni var eden tükenmeyen ses… Varlığın yarattı toprağı, toprak her şeyi… Seninle doğdu yanı...