Kelimeleri tüketiyo hayat, cümle kurulumu gelecek kaygısı üzerine inşa ediliyo, dilbilgisi gözetmeden hem de…
Herkes tutunmanın peşinde, kendi meşrebince…
Neye, niçin, neden ya da nasılını herkes biliyo aslından da, astarından anlatıyo tükenmiş kelimeler, içi boş cümlelerle..
Herkes herkesi sıfırlama derdinde, mevcudiyetleri buna bağlıymış gibi…
Farkında olamadığımız garantilerin peşinde her seferinde aynı yere vardığımız koşulardayız…
Yaşamak boylu boyunca bi heyecan olabilecek iken ritmi arttıracak yanlışlara bata çıka çırpınışlarda sanki cemi cümlemiz…
Bizi yoran şeylere mücadele, keyifli kılacak tutumlara da tembellik yakıştırmasında gibiyiz sanki…
Gerçek olanı mı arıyoz?
Gerçek dışı olanı gerçek diye mi yaşıyoz?
Bilinmez…
o.chnr…
