Tanıyorum bu ıssız sokakları,

bu kara toprağı,

bin yıldır taşları aşındıran,

toprağı savuran,

bu sert rüzgârı.

.

Dostuyum yabancının

bir kez daha,

rüzgara karşı esen,

suyun güneşe dokunduğu yerde,

sürgüne gönderilen

Bu soğuk yalnızlığı tanıyorum.

.

Yolsuz 

ıslık çalan rüzgâr 

unutulmuş yabancının 

hayasız  bolluğuna yenik düşmüş 

kızların kına boyalı elleriyle,

yıldızlı gökyüzünün ağıtı altında 

ıssızlığın soluğuna maruz kalan

.

Yürümek bir ceza değildir 

ayaklarına değen taş 

tırnaklarına sızan korku 

bacaklarını yırtan  yabani otlar

.

etine batan dikenler 

yüzünü okşayan zehirli koku 

parmaklarını kesen buzlu hava

binlerce yıldır değişmeden

.

kısır toprak hareketsiz

yalnızlığın gölgesinde sınanmış 

kanadı yine dilin

kırılgan yüreğin acı çeker

kırılgan düzenin biçare iskelesi üzerinde

Özgür Metin Demirel