Sevgili dostum; üstadım, yoldaşım, Engin Şirin’in Annesi… Bu ülkede yaşanılan acıların bir asırlık tanığı sanığı davacısı ve de davalısı idi. SEVİM Anne anısına!…
ANNE
Biliyor musun anne, biliyor musun?
yüreği gül bahçesi olmayanın
kapısını sevda çalmazmış anne!
yürekte ve beyinde bitmeden
kaçmak uzaklaşmak, çare değilmiş be anne.
.
Ben yüreklere merhemmişim,
yüreklere be anne!
benim dışımda herkese
bir şeyler varmış be anne.
Bırak annem, bırak.
Bırak da
başımı dizlerine koyayım yoksa çekemem
şu zalim dünyanın kahrını…
.
Şimdi sevdası kaybolmuş şair gibiyim
bir yanım, failli meçhul cinayetler, be annem.
Bilir misin anne, sen de bilir misin?
her insan yüreğinin dallarında sallanırmış,
fark ettin mi anne?
Fark ettim ömrümün baharı
fistanındaki güller gibi solmuş be annem.
Hadi söyle, anne!
neden çocukken hep kandırdın beni .
Hani, hani sen öpünce iyileşirdi tüm yaralarım.
Ah be annem, ah!
sen bilmez yürek yaralarımı ,
Yaşamak istiyorum be anne, yaşamak.
Yaşamayı bu soğuk cehennem de.
bir ölü dost gibi içimi titreten düşünceyi değil sade.
Yaşamayı yaşamak istiyorum annem…
.
.
DAYÊ
.
Dilê gul lê venabe dayê
evîn li derîyê wî naxe
ew tiştên di dil de
û di mejî de neqedin
revandin, dûrketin
ne çare ye dayê
.
ez bû me dilkewînekî
dilan îroj
Ji xeynî min
hemû kes karin hespê xwe lê biçêrînin dayê
de ka bihêle ez serê xwe
dînim ser çonga te
yan na
ez nikarim bikşînim
qahr û qotikên vê dinyayê dayê
.
ez bûme wek helbestvanekî
evîna wî wendayî
û kuştîyekî
qesasê wî nedîyar dayê
her mirov
bi gulîyê dara xwe ve li ba dibe
ji bîr neke dayê
ji bîr neke
bihara min bûye
wek gulên li fîstanê te yî çilmisî
ka bêje dayê
de ka bêji
çima te ez zaroktî dixapandim
kanî te maçî dikir
birînên min derbas dibûn
tu zanî elema dilê min dayê
tu zani
ez jîyanê dixwazim
jîyanekê
di vê cehenemeya sar de
ne wek hevalekî mirî
herdem
di dilê min de biricife
ez jîyanek wek jîyanê dixwazim dayê
jîyaneke wekî jîyanê…
