Sevim annenin onurlu anısına saygıyla …
Onlar, sadece, devrimcilerin anneleri olmakla kalmadılar. Bir dönemin; hem de çok acılı ve sancılı bir dönemin sessiz tanığı ve çile çekenleriydiler. Ama hep evlatlarının yanında oldular, onlarla birlikte bedel ödediler. Acılarını da, hüzünlerini de sessiz ama onurla yaşadılar.. Evlatlarına sadece sarılabildiklerinde, dünyanın en mutlu insanı saydılar kendilerini…
.
Onlar , bir direniş öyküsünün görünmeyen, ama tüm çıplaklığıyla yaşayan özneleriydiler.
Tarihin hep yazılmamış tarafındaydılar ki; evlatlarına yapılanları çıplak acı ve keder olarak Onlar yaşadılar.
.
Her gözaltında Onlar da sorgulandı. Her koğuşta Onlar da yanı başındaydı ranzaların… Her sürgünde Onlar da uzak düştü sevince ve mutluluğa… Her kayıpta onların yüreğinden de eksildi yaşam sevinci…
.
Ben Devrimci annelerini kendi annemden bilirim…
.
Kendi annem bilirim.
.
Onlar, şimdi sonsuz uykularını dalarken; sabrın, direncin ve karşılıksız sevginin ciltlere sığmayan kitaplarını yazmış olarak çimen ve çiçekler içinde uyumayı hak ediyorlar…
Şimdi, önünde hiçbir kapının kapanmadığı serin ve sonsuz bir ülkeye yürüyor; yemyeşil bir sessizliğe…
.
Bir dönem evlatlarının peşi sıra cezaevi yollarında yorgun düşmüş ayak izleri , şimdi evlatlarının ve yoldaşlarının kalbinde bir
” sevgi yolu ” olarak kalacaktır…
