Dünler biter, günler gelir
Yıllar devrilir, yollar gidilir
Bağıra dağıla
Usana yorula
Varılır sonunda,
Kızıl güneşten buz dağlarına…
Ne ilktir içinin kör dövüşleri
Ne de son, kalp dalaşları.
Aşk; kalbin yongasıysa
Kırıntıları avutur bitince.
Sonra, al bir gül açar bittiği yerde
Öylece, kendi kendince…
. . .
Gerisi, hep o bildik hikaye:
Buğulu aynalarda kendine bakmalar,
Büyülü sevdanın hazin vedası.
Attığın çığlık, değecektir nasılsa
Asırlık sessizliğine.
Varılacaktır nihayet, saklının beraatine!.
Ve el sallanacaktır
Bütün mevsimlerden sevgiliye…
byhn drn
