Burada kritik nokta, daha çok fiili siyasi manzara ile ilgili: sevelim ya da sevmeyelim, CHP içinde çoğunluk olmasa da bir kısım milletvekili ve yönetici Kılıçdaroğlu’nu destekliyor. Bunların belirli bir seçmen tabanında desteği de söz konusu. Seçime doğru iktidar odaklarınca Kılıçdaroğlu ve ekibine, misyonlarını layıkıyla yerine getirmeleri için her türlü desteğin verileceği de, izahtan vareste.
Mahkemece görevden alınan Özgür Özel yönetimi hemen başka bir parti kursa ya da başka partiye geçseler dahi, ama üç ama beş, seçmen tabanı bölünecek ve muhalefet oldukça kan kaybedecek gibi gözüküyor.
Erdoğan’a DEM parti ve Öcalan’ın desteği ile birlikte düşünüldüğünde, değil seçim kazanmak, bu manevra ile anayasayı değiştirip rejimi açık bir diktatörlüğe dönüştürme destek ve sayısına dahi ulaşmış olabilirler.
Dolayısıyla, asıl sorun ana muhalefet partisinin yönetim değişikliği ya da bölünmesi değil, rejim değişikliği sorunudur. Anayasanın değiştirilerek daha da kapalı bir rejime geçilmesi için artık ortada siyasi ya da hukuki herhangi bir engel kalmamış gibi gözüküyor.
Bu noktada sosyalist muhalefete düşen, CHP’yi ya da Özel’i değil, ama var olan sınırlı haliyle dahi cumhuriyeti ve hukuksal çerçeveyi savunmaktır. Çünkü en kısa zamanda kendilerinin altındaki halının çekilmesi ve kapatılmaları da şaşırtıcı olmayacaktır.
Son bir kaç yıldır, “ikinci çözüm süreci” tiyatrosunda mızrak iyice çuvala sığmaz hale gelince, kendisini hala sosyalist, Marksist ve devrimci olarak tanımlayan bir çok kesimin de gözü açıldı, “reel politik” adına sabah akşam Erdoğan ve Bahçeli’ye övgüler düzen Kürt siyasi hareketi ile aralarına mesafe koymaya başladılar.
Şimdi hayatın bizleri tekrar sınadığı bir dönemeçteyiz: ya türlü küçük hesapla gene DEM Partinin kuyruğunda rejime hizmet edilecek, ya da sosyalist olmanın ne anlama geldiği hatırlanıp gereği yapılacak.
Yaşayıp hep birlikte göreceğiz artık.
