Geçenlerde mahallemize yakın bir yerde yine bir Kirpi ile karşılaştım.
Karnını doyurmak için gece sokağa çıkmıştı. Belki fark etmeyebilirdim. Siyah bir kedinin hızla üstüne gittiğini görünce bu sevimli yaratığın duvar dibine sinmiş bir şekilde durduğunu gördüm. Biraz şaşkın, biraz ürkekti. Ama belli ki kedisi bol bir mahallede bu durumlara alışıktı. Kediyi “rahatsız etmemesi” için uyardım! Birkaç kez uzaklaştırdım. Ama nafile o bir kere kafayı takmıştı. Ben oradan ayrılınca koşa, koşa yine Kirpinin yanına gitti.
Her yanı betona gömülmüş mahallemizde yaşam bulmaya çalışan bu sevimli dostlardan bir tanesi 3 yıl önce bahçemize gelmişti. Minik bir yavruydu. Müthiş aç ve susuzdu. Keneler sırtına yapışmıştı. Birkaç gün besledikten sonra bıraktım. Belki annesi onu arıyordu. Umarım kavuşmuşlardır.
