Bölüm 1
Aylar öncesinden başlayan planlama ve organizasyon Koza ile Likya WhatsApp grubu oluştuğunda ete, kemiğe büründü.
Katılımcılar olarak yazılanları okumak, açıklanan ödemeleri yapmak dışında bir görevimiz olmadı.
Projenin yürütücüsü, görünen yüzü Ayhan Kazancı ve Koza ekibi neler yaşadılar kendileri biliyor.
Elli kişilik gruba kamp yeri bulmak, otobüs ayarlamak hiç kolay olmasa gerek.
Neyse sayılı gün geldi çattı. Son hazırlıklar, gelenler gelmeyenler sayı netleşti.
Ailem Dikili’ye gidecek. Birlikte gitsem, İzmir’den binerim diye düşünüyorum.
Ayhan başkan, kaptanımız Hüseyin beyin telefonunu veriyor. Hüseyin bey demez mi İzmir’den geçmiyoruz. Haydaa! Plan bozuldu…
Mecburen Bursa da bekliyorum. Gidiş tarihimiz, Kurban Bayramı birinci günü akşamı.
Bu arada ehliyetimin süresi dolmuş. Yeni ehliyet çıkarmak için harekete geçiyorum. En büyük engel sağlık raporu. aile hekimleri sorumluluk almıyor. Hastanelere göndermeye çalışıyor, ama randevu yok. Göz muayenesi için gidiyorum. Sağ gözüm yüzde doksan görmüyor, katarak olmuşum, haberim yok. Suç gözlükte değil, gözdeymiş. Ticari araç kullanamaz şartı ile tek göz ile on yıllık süreli ehliyetimi alıyorum.
Araya bayram giriyor, kamp var. Katarakt ameliyatı için baldızımın çabaları ile İzmir Şehir Hastanesi’ni tercih ediyoruz. Haziranın ilk yarısında ameliyat yolu görünüyor.
Arife günü Edremit’ten okul arkadaşım Ümit Acar (Hayalet Mehmet) çıkageliyor.
Hayalet bana uğrayıp kitap alacak, sonra İnegöl’e ortak arkadaşımız Selçuk Yılmaz’da bayramı geçirecek.
Sohbetin biteceği yok, akşam oluyor.
Ümit, “Tek başına ne yapacaksın, gel birlikte gidelim, konuşmamız bitmedi ”diyor.
Kamp malzemeleri hazır, kaptığımız gibi İnegöl yoluna düşüyoruz. Vakit kaybetmeden biniş noktası olarak bildirdiğim Atapark yerine Rüştiyede bineceğimi yazıyorum.
Üç eski dost keyifli zaman geçiriyoruz, köyde yatıyoruz.
Ümit, Selçuk’a Absu diye hitap ediyor. Biri Gürcü diğeri Çerkez, değişik kültürler arasında kaldım. Selçuk’un ablası bizim de Tomris ablamız. biz geleceğiz diye güzel yemekler yapmış. Aile sıcaklığı içinde yemeklerimizi yiyor, güzel zaman geçiriyoruz.
Absuvaların geleneksel saygı ve disiplini dikkatlerden kaçmıyor.Evde bulunan iki yeğen amcaları yanında neredeyse yemek yemeyecekler.
Otobüsün kalkış noktası Atapark, saat 21:30. Kent meydanı ve değişik duraklardan toplaya toplaya geliyor.
En son yolcu benim. Rüştüye, Bursa Ankara yolu üzerinde. Sadece karşıya geçip Şato 79 önünde beklemek gerekiyor.
Otobüs geldiğinde saat 23’e dakikalar kalmıştı. Kamp malzemelerim yanında Ümit’in getirdiği büyük poşet dolusu Papaz eriği var. Eşyaları bagaja, erik torbasını Ayhan kazancıya teslim ediyorum.
Otobüste boş koltuk arıyorum, arkanın bir önünde Kıymet’in yanı boş.
Gece yolculuğumuz bazen ihtiyaç molaları ile duraklıyor.
Sabah oldu, nerede kahvaltı yapacağız derken, otobüs bir fırının önünde duruyor. Simit, poğaça benzer yiyecek ve içecekler alıyoruz. kimisi orada atıştırıyor, kimisi otobüste ya da inince.
Fethiye’ye gelmişiz. Kayaköye yakın otobüsten iniyoruz. Buradan yürüyüş başlayacak, kaptan bizi bitiş noktasına yakın bekleyecek.
Likya yolu birinci gün Kayaköy, Ovacık, Ölüdeniz etabını on beş km olarak yürüyeceğiz.
Kayaköy taş evlerden oluşan hayalet bir şehir.
Dağın yamacına kurulan köyde evler arkadakini görüşünü kapatmıyor, Şirince de olduğu gibi.
Eski adı Levissi olan köyde Rumlar yaşarmış. Lozan Antlaşması’ndan sonra mübadele ile göçmüşler. Yerlerine Yunanistan’dan gelen Türkler yerleştirilmiş. Gelenler köye uyum sağlayamamış. 1957 depremi ile birlikte köy boşalmış. Kayaköy, UNESCO tarafından “Dünya Dostluk ve Barış Köyü” ilan edilmiş. Kanatsız Kuşlar romanına ilham kaynağı olmuş.
15km’lik yürüyüşün ardından Ölüdeniz sahile iniyoruz.
Devam edecek…
