Kış günleri geldi mi şehrin görece zengin muhitlerin sokaklarında gezmeyi çok severdim.
Ne bileyim işte gıcır asfalt yollar, tertemiz parke taşlı kaldırımlar, masalarında mum ışığı olan mini mini Cafe ve dükkanlar, eski ihtişamını koruyan renkli köşkler, apartmanlar, kaldırım boyu sıralı ulu kökleriyle selviler, çınarlar, köknarlar ve yüzüme vuran serin ıslak rüzgarla buralarda dolaşmayı çok severdim.
Hele bir de denizi olan bir şehirdeysem burnumdan ciğerlerime dolan iyot kokusu bir başka oluyordu. Ve ben kendimi hemen sahile atıyordum kabaran dalgalar ayaklarıma kadar geliyordu. Ekmek derdinde martılar ha bire denizin içine içine sorti yapıyordu.
Ben ise mutlu oluyordum. Tüm yokluğumu unutarak üstelik. Yarına olan kaygılarımı unutarak zamanın durmasını hayal ederek mutlu oluyordum.
Bir çoğumuzun gibi benim de çocukluğum gri bir iklimde yazları bol tozlu kışları bol çamurlu fakir şehirlerin yoksul mahallelerinde geçmişti.
Uzun karanlık Kış geceleri şehri ucuz zifiri katran renkli kömür bir is kaplardı. Burnundan çektiğin hava ağzından egzoz dumanı gibi çıkardı. Ve televizyon da haberler utanmadan, bu fakir şehirlerin üzerinde dolaşan zehir dolu havayı görmezden, duymazdan gelerek sigaranın zararlarından bahsederdi.
Günde Bir paket sigara ömürden bilmem kaç gün çalıyormuş diye.
Peki ya o ucuz karbondioksit dolu kömür dolu bulutlar onlar kaç gün çalıyordu fukaranın ömründen. Bunun haberi hiç yapılmıyordu. Çünkü fakirin ne ölümü ne yaşamı reyting yapmıyordu. Fakir sadece sayı ve rakamdan ibaretti.
Falan yolda içinde tarım işçilerinin olduğu kamyon kaza yaptı şu sayıda insan öldü. Filan madende grizu patlaması oldu bu sayıda madenci öldü. İnşaat çöktü onlarca işçi öldü. Sel oldu dere kenarına gecekondu evlerde şu kadar insan öldü.
Yani hep rakam, hep birer sayı idiler yoksullar. Ve aynı zamanda seçim zamanları hatırlanan kapısında torba torba makarna bırakılan oy deposuydular.
Hiçbir zaman özenti içinde olmadım. Ama ne yalan söyleyeyim zenginlerden nefret etmedim ama hep kıskandım. Lüks arabaları değildi ve yahut markalı tiril tiril giysileri değildi beni kıskandıran.
Yaşama alanlarını, şehirlerini ormanlarını, sokaklarını caddelerini kıskanırdım. Yazları toz içinde, kışları çamur içinde kalmazdın. Çocuk Parkların olurdu mahallede içinde çeşit çeşit salıncak ve kaydırakla.
Ucuz öldüren kömür yanmazdı evlerinde. Denize, ormana yakın olurdu. Sokaklar, caddeler, sahiller, parklar deniz kokardı. Çam kokardı ve ben tüm bunlara özenmez ama kıskanırdım işte.
İçimde ilkel tuhaf bir eşitlik duygusu vardı. İsterdim ki tüm çocuklar aynı olsun. Kimi çocuklar katran kömür kokarken kimi çocuklar deniz ve çam kokmasın. Tüm çocuklar deniz koksun, menekşe, lavanta, nergis koksun. Ama olmuyordu işte. Sanki görünmez bir el araya engel koyuyordu.
Özellikle yaz ayları geldi mi yoksul çocuklar, işporta ya, tarlaya, sanayiye çırak olmaya, zengin çocukları ellerinde tatil kitapları yazlığa gidiyordu.
Ve ben o tatil kitaplarının içinde ne yazdığını merak ederdim yaz boyu.
Alamazdım bir tatil kitabı beş ekmek parası ediyordu. Ve bizim evde kardeşlerim ekmek yiyordu.
Ama merak işte ben o kitapların içinde ne yazdıklarını merak ediyordum.
Kitaplara merakım hala bitmedi. Ve üstelik hala bir kitap onlarca ekmek fiyatına eşit. Ve biliyorum hala kitaptan önce ekmek giren yoksul evler var bu düzende. Ve ne acı bu hiç değişmeyecek gibi.
Zengin şehirlerin zengin muhitlerinin sokaklarında dolaşmayı seviyorum. Ne ayakkabım çamur oluyor ne de genzime genzime kömür kokusu doluyor….
İ. Akan
