nefesim daralıyor
dostum;
yoksul, beti benzi atmış, aç
nefesi sararmış
bakışları tedirgin çocukları
gördükçe
yüreğim dağlanıyor
arkadaşım;
savaşın hışmına uğrayan topraklarda
gencecik bedenler toprağa verilince
ve
anaların yitirdiklerinin ardından
göz pınarları kuruyunca
beynimden vuruluyorum
emeğin insanı, işçi kardeşim;
fabrika bacalarından yükselen dumanın
iliklerinden ve kanından geriye kalan buhar bulutu olduğunu gördükçe
ve kemiklerimde hissettikçe
ve kinim törpüleniyor,
bu adil olmayan düzenin baskılarını
vurdumduymazlıklarını
yaşadıkça
milyarlarca insan açlıktan kıvranırken
rantçı, asalak ve bireye tapan
halkı yok sayanların
emekçilerin;
kanıyla beslenen kan emicilerin
sömürüyü kutsadıklarına tanık oldukça
Özgür Metin Demirel
