yalın yaşamın sessiz kahramanı

yavan sofranın yokluğunda kaybolan emekçi kardeşim

.

kan ter içindesin

nefesin kesilmiş

kısılmış sesin

açlığın, yokluğun, yoksulluğun

pençesindesin

.

kara kış sonrası

tomurcuklanırken ağaçlar

bahara dururken yaşam

canlanırken doğa ana yeniden

açlık kokar nefesin

.

kazandığın yetmez yaşamana

karşılamana yeterli değildir ihtiyaçlarını

gecenin ayazında, gündüzün güneşinde üşürsün

.

doğa, çocuklar, yıldızlar

uykunun en derin yerindeyken

fabrikanın yolunu tutarsın sen

ağır ağır doğar güneş yaşamına senin

.

güneşin ilk tutam ışığı ile

aydınlanırken dünya

cıvıl cıvıl ötmeye başlar kuşlar

doğan yeni günü muştular

senin payına karanlık düşer

.

kale surlarını andıran fabrikanın ana kapısından içeri girer işçi kardeşim

kapının bitişiğindeki bekçi kabinesinin içinde duran bekçiler

kendisini tiksinerek ve aşağılayarak dikizler

makine başında ustabaşı

fabrika içinde müdür

fabrikada ve dışarda fabrikatör

.

sessizce kafasını önüne eğer işçi kardeşim

kimsenin duyamayacağı bir ah çeker içinden

dünya yerinden oynar, sallanır ya

sadece anlamadan ardından ona nefret dolu bakışlarını fırlatmaya devam eder

kuduz köpekler

.

kendisi gibi işe geç kalmamak için hızlı adımlarla 

yürüyen diğer emekçi kardeşlerine göz ucuyla bakar

hepsinin gözlerinden uyku akar

nefesleri solgun, yüzlerindeki kan çekilmiştir

buzdolabın dolu olduğu ,  binbir çeşit yemek ile süslenen yemek masasının görüldüğü

en güzel rüyanın en güzel yerinden koparıldıkları bellidir

“yiğit kuru soğana bile muhtaç kalmıştır”

sömürünün çarkları dönsün yeter

.

işçi kardeşim kanının çekileceği, iliğinin kuruyacağı

kemiklerine ağrıların ineceği makine başına geçer

üretir ama ürettiği kendisinin değildir

mülkü olur fabrikatörün

işçinin payına bir kez daha açlık,

yoksulluk, yoksunluk düşer

.

fabrika binasına doğru hızlı adımlarla ilerlerken

gözleri bahçedeki karınca sürüsüne takılır

işçi kardeşimin aniden

.

karıncalar tek sıra halinde ilerlemektedir

askeri kıta uygun adım sefere çıkmıştır yine

sanki günün ilk ışığıyla yemek bulma telaşıyla, 

yaşam savaşına kucak açmışlardır

.

işçi kardeşim de keza çalışacak, ölümüne savaşacak

ve kazandığı ücretle “yiyecek, giyecek alacaktır

kira ödeyecektir

çocuk büyütecektir”

bu meydan muharebesi çetindir

çetrefillidir

tuzak doludur

.

ya işsiz kal açlıktan öl

ya da çalış ve yine açlıktan öl

.

asalak fabrikatör sırtından zenginleşirken

sen yoksullukla, yoklukla, kıtlıkla boğuş dur

.

fabrika binasına doğru hızlı adımlarla yürüyen genç, yaşlı, erkek, kadın işçiler

karıncalara benzerler

karıncalar gibi çalışkandırlar

karıncalar gibi disiplinlidirler

ve karıncalar gibi güçlü ve dirençlidirler

.

derin uykusundan uyanırken doğa

onlar çoktan fabrika yolunu tutmuştur

“emekçiler dünyanın yükünü sırtında taşıyan karıncalardır”, der birden kendi kendine

ağzından çıkan bu sözler bir şimşek gibi çakmıştır beyninde

işçi kardeşim makine başına geçer

ve bağırır kararlı ve özgüvenle

yumruğunu çalıştığı tezgaha

indirir sertçe

“olmazsan sen durur hayat

düzenin çarkı dönmez çalışmazsan sen

sen yoksan bu hayat biter

haramiler yaşayamaz sensiz.”

.

Özgür Metin Demirel