Durdurulamaz mı bu güneş?
Neden her akşam
Yerini sessizce karanlığa bırakıyor?
Suç değil mi,
Bunca insanın üzerine
Bir gecenin ağırlığını indirmek?
.
Susmasın içimdeki ses;
Güneş…
Güneş…
Güneş…
.
Eşiğinde duruyorum
Yetmiş sekiz yıllık bir ömrün.
Karanlık erken indiği için
Bir haftada boyalayamadım
İki daireyi.
.
Ama dilimden yükselen aynı sözcükler:
Güneş…
Güneş…
Güneş…
.
Karanlıkla birlikte gelen yorgunluk,
Saat yirmiden sonra
Dokunuyor ellerime,
Gözlerime,
Sözlerime.
Gönlümce sevdiğim insanlara
Bir “İyi uykular.” bile diyemeden
Karanlığın sessiz ağırlığı üstüme çöken.
.
Oysa aklım da, yüreğim de
Hep onların yanında.
Ve içimde yükselen çığlık
Bir güneş
Güneş.
.
Duyun sesimi, sevdiklerim.
En koyu karanlıklarda bile
Düşlerimdesiniz.
Uyumadan önce
Kabul edin selamlarımı
Güneşli olsun yarınlarınız…
.
19.07.2026
Molla Demirel
