sessiz bir gecenin

tükenmeyen karanlığında

uzun ve uzayan

korkutucu karanlıkta

.

kaybolmuş belki yorgun

biçare halklar

beyninden vurgun

yüzleri solgun

yoksul çocuklar

.

bilinmeyen diyarlara savrulan

nefesi kesilen ırmak

denizinden ayrı düşen yosun

balıktan gayrı düşen deniz gibi

yaşam kavgasında emekçiler

etin kemikten ayrıldığı

benliğini kemiren

yalnızlığa mahkum edilen

milyonlar, milyarlar

.

aydınlıkları arar durur gözlerin

beklemek adamı öldürür

yok olmak için  daha çok erkendir

.

uçsuz bucaksız maviliklerin sonu

hey insanoğlu

insaf, el insaf, el insaf

.

söz tükendi

nefes tükendi

acılar katmerlendi

.

emeğin yüreğinde koca çatlak

kılcal damarlarını kesti

sevdanı kuşan çık doruklarına dağların

bayrak olsun şu mazlum duruşun

yerinde saymaz dünya

zaman yeniliğe gebe

.

kızgın olabilir miydin

yorgun düşebilir miydin

küsebilir miydin

biçare olabilir miydin

olsan kime ne

yok almasan kimin umrunda

yak o zaman kutsal olan ne varsa

.

hiç biri değildin

tutunmak inatla hayata

hayli zor iş ama

diri diri toprağın altına gömene

sitem etmek niye

bir tek karanlığa göz alışmasın asla

alışmasa daha güzel ya

alışırsa ne fayda

.

nefes alırsan eğer

savulsun bu dünya

izin yok nefes almana

bir çift sözün olsun

nefes aldırmayana

başlasın kendine saklanacak yer aramaya

ya nefes almayı öğren

ya ver canını durma

ya  hıncından saklansın eşkiya dünya

ya da kurtuluşun için kolları sıva

.

Özgür Metin Demirel