çalışırız

kemiklerimize dayanır derin acı

kanımız çekilir

iliğimiz kurur

makine dişlileri arasında

.

uğultudan kulaklarımız sağır olur

ayaklarımıza çöker kara yorganlar

ellerimizi hissetmeyiz ağır iş sonrası

çalışırız durmadan

işsiz kalmakla tehdit ederler

çalışırız

işten atmakla tehdit ederler

daha fazla çalışırız

.

gücümüz ikiye anca yeterken

üçüncüsünü de çıkarırız

başımızda ustabaşı

kamçısı elinde sanki

hiç durmadan

soluklanmadan

şikayet etmeden

yüreğimiz kanayarak

göz yaşlarımızı içimize akıtarak

çalışırız

.

konuşmayız

konuştuğumuzda kapıyı gösterirler

ve biz açız

konuşmazsak düzelmez hiçbir şey

yetmiyor kazandıklarımız

alınteri yenilir mi

ekmeğe açız

sıcak çorbaya

sıcak ve huzurlu bir yuvaya açız

.

didiniyoruz

bir dirhem saygı

hoşgörü

değer vermeye

değer görmeye

açız

.

paylaşmaya açız

bilgiye açız

.

bilime açız

kitaba

nefes almaya

sevgiye açız

çiçek ekmeye

ağaç dikmeye

açız

.

gerçeklere

mutlu bir yaşam sürmeye

açız

nefesimiz kokar mı acaba

konuşamayız

ayıp olur diye konuşmamayı

öğrenmişiz

.

sahteliklere değil

filizlenen çiçeğe

yalanlara, dolanlara değil

ses kalabalığına değil

ağaçta yetişen yemişe

körpecik fidanların

insanlığa miras bıraktığı

devrim ateşine

açız

.

açız

aciz değiliz asla

.

aydınlık güne

bahara

güneşe

şeffaf yaşama

açız

.

dizeye dökülenlere

yürekleri pareleyen acılara

insanı açlığa

yoksulluğa ve savaşa

mahkum kılan düzene

öfkemiz!

.

yolunu ararız

dünya yamyanlara kalmaz

kalmasına izin vermeyecek vicdanımız

göz göre göre yok olmalara, kıyımlara

izin vermeyeceğiz!

Özgür Metin Demirel