Ali Şekeroğlu emekli bir polisti. Yıllarca görev yaptı, bu ülkeye hizmet etti. Emekli olduğunda ise geçim derdi peşini bırakmadı.
25 Eylül’de Ankara’da, seyyanen zam isteyen emeklilerin arasındaydı. Elindeki dövizde “Para için değil, onurumuz için” yazıyordu. Geçinemediğini söyledi. O eylemde yaşamına son verme girişiminde bulundu. Kaldırıldığı hastanede hayatını kaybetti.
Bir insanın ölümü karşısında sözcük bulmak güç. Ama Ali Şekeroğlu’nun duyurmaya çalıştığı geçim derdini konuşmak zorundayız.
Emekli pazarda fiyatlara bakıyor, faturasını düşünüyor, ayın sonunu nasıl getireceğini hesaplıyor.
Yıllarca çalıştıktan sonra insanca yaşamak için zam talep ediyor. İktidar ise emeklinin bu hesabını bir türlü duymuyor.
İşin bir de medya tarafı var.
Ali Şekeroğlu’nun ölümünden saatler sonra bazı büyük yayın kuruluşlarında olayın haberine bile rastlanmadı. Ekranlarda her konuya yer vardı; bir emeklinin “Geçinemiyorum” sözüne yer yoktu.
Sanki emekliye şöyle diyorlardı:
“Kendini de vursan, emekliysen sesini duyuramazsın.”
Gazeteciliği yıllardır savunan biri olarak buna itiraz ediyorum. Haber değeri taşıyan bir olayı görmezden gelmek, o insanın dile getirdiği sorunun da görünmez kalmasına hizmet eder. Emekli zaten geçim sıkıntısını anlatmakta zorlanıyor. Bir de ekranlar susarsa onu kim duyacak?
Ali Şekeroğlu’nun ölümünü tek bir nedene bağlayamayız. Bir insanın yaşadığı acıyı bütünüyle bilemeyiz. Fakat “Geçinemiyorum” dediğini biliyoruz. Dövizine “Onurumuz için” yazdığını biliyoruz. Bu sözler, yanıt bekleyen bir talep olarak önümüzde duruyor.
24 yıldır ülkeyi yöneten iktidara soruyorum:
Yıllarca çalışan insanlar neden bugün temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyor? Seyyanen zam isteyen emeklilere ne yanıt vereceksiniz? Onların geçim derdini ne zaman gündeminizin başına alacaksınız?
Ali Şekeroğlu’na Allah’tan rahmet, ailesine ve yakınlarına başsağlığı diliyorum.
Onun sesini duyacağız. İktidara da sorularımızı sormayı sürdüreceğiz. Çünkü sadece söyleyecek sözümüz değil, soracağımız hesap da var.
