Daha önce kapımın önünde annesiyle sarmaş dolaş resmini paylaşmıştım.
Anne yavruyu terketti.
Dört gün sonra döndüğünde de yavruya kötü davranarak onu korkuttu ve uzaklaştırdı yanından.
Sarmaş dolaş yatarken terk edilmek yavru kediyi mama yeme konusunda zordurumda bıraktı. Ona aldığım yaşmamayı kapının içine çağırıp gizlice yedirmek zorunda kalıyordum.
Bütün kediler ondan büyüktü ve mamasını önünden döverek alıyorlardı.
Böyle bir gün mama yedikten sonra dışarı çıkmayı red etti. Önceleri açtığım kapıdan geri gidiyordu.
Mukavvadan kutuyu önüne koydum. Şimdi ihtiyaçları dışında içinden çıkmıyor. Kapı her açıldığında hala onu dışarı atacağımdan korkuyor.
Kimya ölünce “Bir daha eve hayvan almam” Diyordum. Ölümleri çok acı veriyor.
Oğluma henüz isim koymadım.
Henüz kucağıma gelmiyor, korkuyor..
İyi yanı da var eve kedi almanın! Kendi kendime konuşmayı bıraktım, onunla konuşuyorum ve evde beni bekleyen bir canlı var..
