Gözyaşının Tuz Tadı

Kim bilmez ki gözyaşının tuz tadında olduğunu. Tuzun acı tadıdır o.
Akar, engel olamazsınız; göz pınarlarınız kederle buluşur.
Kimseye gösteremezsiniz, sessizce yaşarsınız.
Çocukluğu bilmem ama yıllar önce annemin kaybıyla ben bu tuz tadıyla tanıştığımı anımsıyorum.
Gözyaşlarım yanaklarımdan süzüle süzüle akmıştı.
Onu uzak illere, Silivri’ye, kabristana götürdüğümüzde babamın boynu bükük öyle yıkılmış halini görmüştüm ve takvim 1987 olmalıydı.

Sonra yıllar geçti, bu kez babam 2007’nin bir İzmir sıcağında, ağustos ayında sonsuzluğa göçtü.
Şairin “sizin hiç babanız öldü mü/ benim bir kere öldü kör oldum”1 dizeleri sanki gerçek olmuştu.
Gene göz pınarlarımda o tuz tadı vardı.
Onu da İzmir’in Kaynaklar’ında toprağın koynuna vermiştik.
Biri ülkenin en batısında, diğeri Ege’nin kıyısında iki uzak diyar onlara ‘ebedi istirahatgâh’ olmuştu.

Kader bu olsa gerek, insanı pare pare nerelere atıyor.
Oysa onların doğup büyüdükleri yer, Erzurum’da, dağların arasında, çam ağaçları ve derelerin çevrelediği bir köydü.
Ülkemiz böyle artık, çoğumuz onca yere savrulup gidiyoruz.

Sonra bu gözyaşlarıyla tanışıklığım hızlandı.
Ankara Gar katliamında gençlere ağladım, 6 Şubat depreminde göçüğün altındaki kızının elini bırakmayan babanın acısı yüreğime bir hançer gibi saplandı.
Soma’ya, otel yangınına hep gözyaşlarımdaki tuz tadıyla eşlik ettim.
Yufka yüreğim beni hiç gözyaşsız bırakmadı.

F. Nietzsche demişti ya “Kaderinizi sevin!”
Martın altısı akşamıydı, sıradan bir akşamüstü.
Birden telefondaki ses bir yok oluşu, bir oğulun ölümünü öyle umarsız, öyle bir panikle bildiriyordu ki…
O anda dünyanın bütün çığlıkları, bütün sesleri içimizde yankılandı; eşim ve ben öyle çaresiz kalakaldık.
Bir daha sorduk, ağlayan ses bir daha doğruladı…
Ey gerçek, ey ölüm, ey kader bir an bunun bir şaka olduğunu söyleyemez, “Böyle bir şey yok!” diyemez miydin?

Hani, sıralı ölüm denirdi; var oluş ve yok oluşun yasası böyle işler denirdi…
Şimdi bu sıra neden bozuldu? Neden, biz dururken bir ‘oğul’ bu ebedi gerçeği yaşıyordu?
Sonra…
Sonra, sanki muazzam bir dipsiz kuyu açıldı, yuvarlandık içine…
Nere gidiyorduk, ne oluyordu? Doğrusu şu an anımsamıyorum.
Hatırladığım tuz tadındaki gözyaşlarıyla havaalanın yolunu tuttuğumuzdu.
Ve gecenin tam ortalık yerinde, 00.00’da İstanbul’daydık.
Gelinimiz, torunumuz beş yaşındaki Ege ve dünürler… herkes perişan.
Daha önce sevinçle geldiğimiz İstanbul bu kez kederli bir şehirdi artık.

Bir ‘oğul’u kaybetmek nasıl anlatılır ki!
Onun çocukluğu, İstanbul’da üniversiteyi bitirişi, sonra gazeteciliği, reklam ajanslarında çalışması, evlenmesi, Ege’nin doğması…
Nasıl anlatılır ki!
O yüzüne çok yakışan kirli sakalı, her gün telefonla birbirimizi arayışımız…
Ülkede olan biteni anlatması, arada bir benim gazete için yazdığım yazıları yarı şaka eleştirmesi, bazılarıyla dalga geçmesi…
İkimiz de bunun bir baba oğul takılması olduğunu biliyorduk.
Ve ikimizin de bu ‘oyun’ hoşuna gidiyordu.
En azından ben ondaki yeteneği gördükçe içim kabarıyordu.
Bütün bunlar ve çok daha fazlası…
Nasıl anlatılır ki!

Camide, tabutun başında, hep bunlar geçti aklımdan.
Elimi hiç çekmedim, sanki ona değiyordum.
Bir ara ona, bunu neden yaptığını, bizi neden erkenden bırakıp gittiğini sordum.
Yazılarımı eleştirdiği tonda yarı şaka bir cevap bekledim.
Ona sitem ettim, ‘Bu olmadı.’ dedim. ‘Bak, annen perişan.’ dedim…
Kırgınlığım, küskünlüğüm… öyle içimde döndü durdu.
O cevabı hep bekledim durdum…

İki hafta önce yine İstanbul’daydık.
Oğlumuza ‘gittik’.
Hekimbaşı’na…
O güzel yüzü, çok yakışan kirli sakallı yüzü gözümün önündeydi.
Gene konuştuk, mermerini okşadım.
Ektiğimiz güllere sular verdik.
Ayrılırken göz pınarlarımdaki tuzun tadı çoğaldı, yanaklarımdan yaşlar sessizce süzülmeye başladı.
Dönüp dönüp baktım, vadide öyle sessiz, bir başına kaldı…
Oğlum benim…
Kirli sakalı yüzüne yakışan, oğlum benim…
Ne demişti yazar?
“Kaderinizi sevin!”
Galiba başka çare yok…
Bu bıçak yarasının apansız sızısı bizimle yaşayıp gidecek…

Bir çift lafım da bu köşenin okurlarına olacak.
Bilmiyorum kimi okur bu kadar şahsi bir konuyu ‘fazla’ bulur mu?
Haksız olduklarını da doğrusu söyleyemem.
Ancak ben de içimdeki bu yarayı yazmasam olamazdı, sonraki yazılara kapı aralamak ancak böyle mümkündü.
Bu mazeretimin göz önünde tutulmasını isterim.
Bu arada hazır söz açılmışken, acımızı paylaşan yazar-okur tüm dostlara teşekkür ederim.
……….
1 Şairin aynı adlı şiirinden… (Üvercinka, Cemal Süreya, şiir, Cem Yayınevi, 4. Basım: 1984, 72s., İstanbul, s.36)