Antalya’da bir iklim yolculuğunun ilk günü
Cuma gecesi, İzmir Halkların İklim Zirvesi İzmir Meclisi olarak Terminal’den iki otobüsle yola çıktık. Otobüsler doluydu. Varış noktamız, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi kapsamında düzenlenen 31. Taraflar Konferansı, yani COP31’in ev sahibi Antalya’ydı.
COP31, 9-20 Kasım 2026 tarihleri arasında Antalya’da gerçekleştiriliyordu. Dünyanın dört bir yanından devlet temsilcileri, bilim insanları, iklim aktivistleri ve sivil toplum kuruluşları iklim krizini konuşmak, çözüm yolları aramak üzere bir araya gelmişti. Biz de bu büyük buluşmanın başka bir yerinde, halkların ve yaşamı savunanların sesine ses katmak için yoldaydık.
Gece yarısına doğru başlayan yolculuğumuz, kısa bir konaklamanın ardından sabahın beş buçuğunda Antalya’da son buldu. Herkes kalacağı otele yerleşti. Yolculuk ve konaklama organizasyonunun İzmir İklim Zirvesi gönüllüleri tarafından karşılanması ayrıca anlamlıydı. Emek veren, bütün bu sürecin gerçekleşmesini sağlayan arkadaşlara buradan bir kez daha teşekkür etmek isterim.
Sabah otelden ayrılıp etkinliklerin gerçekleştirileceği Kepez’deki Mimar Sinan Kongre Merkezi’ne geçtik. Burası, 15-18 Kasım tarihleri arasında düzenlenecek Halkların İklim Zirvesi’nin buluşma noktasıydı. Önce tanışmalar, selamlaşmalar, hasret gidermeler… Ardından hep birlikte vegan kahvaltımızı yaptık. Günün programı ve yapılacak çalışmalar hakkında bilgilendirildik. Herkesin görevini ve hareket edeceği alanı bilmesiyle güzel bir organizasyon oluşmuştu.
Günün asıl buluşması ise Aydın Kanza Parkı’nda gerçekleşecekti.
Toplu taşıma araçlarını kullanarak parka doğru yola çıktık. Bizi geniş güvenlik önlemleri ve Antalya’nın bardaktan boşanırcasına yağan yağmuru karşıladı. Ama yağmurun coşkumuzdan eksilttiği hiçbir şey yoktu.
Bir süre sonra kortejler oluşturuldu. Ekoloji örgütleri, çevre hareketleri, sendikalar, siyasi oluşumlar ve farklı ülkelerden gelen topluluklar kendi pankartlarıyla yerlerini aldı. Biz de Halkların İklim Zirvesi İzmir Meclisi olarak kortejdeki yerimizi aldık.
Benim fotoğraf makinesi elimdeyken yerimde durmam zaten beklenemezdi. Kortejin bir ucundan diğerine, pankartların arkasından dövizlerin önüne, bir görüntüden diğerine koşturup durdum. Yağmur objektifime düşüyor, ben yine de deklanşöre basmaya devam ediyordum.
Fakat o gün beni en çok etkileyen şey yalnızca yürüyüşün kalabalığı ya da renkleri değildi.
Dünyanın farklı kıtalarından, farklı dillerinden, farklı kültürlerinden insanlar oradaydı. Birbirini belki ilk kez gören, aynı dili konuşmayan ama aynı kaygıyı taşıyan insanlar… İklim, doğa, yaşam ve gelecek için yan yana gelmişlerdi.
Açıkçası o güne kadar dayanışmanın, muhalif seslerin ve ortak mücadelenin bu kadar geniş bir coğrafyada böylesine güçlü karşılık bulduğunu bu denli yakından görmemiştim. İnsan bazen kendi ülkesindeki mücadeleyi dünyanın geri kalanından bağımsız sanabiliyor. Oysa orada gördüm ki dünyanın başka köşelerinde de insanlar benzer kaygılarla, benzer umutlarla bir araya geliyor.
Her dilde sloganlar yükseliyordu. Herkes kendi ana dilinde sesleniyor, kendi sözcükleriyle dünyaya sesini duyuruyordu. Kortejin önlerinde ilerleyen uluslararası müzik ve kukla toplulukları ise yürüyüşe bambaşka bir renk katıyordu. Devasa kuklalar, kuş ve insan figürleri, yaratıcı kostümler ve birbirinden ilginç tasarımlar… Yağmurun altında adeta hareket eden bir renk cümbüşü vardı.
Aydın Kanza Parkı’ndan başlayan yürüyüş, Cumhuriyet Meydanı’na kadar sürdü. Güvenlik kontrollerinin ardından meydana girdik. Az önce bizi iliklerimize kadar ıslatan yağmurdan eser kalmamıştı. Antalya güneşi bütün parlaklığıyla meydanın üzerine yayılmıştı.
Her kortej kendi pankartı, dövizi, rengi ve sloganıyla meydanda yerini aldı. Sahneye gelen topluluklar selamlandı. Günün anlam ve önemine ilişkin basın açıklaması hem Türkçe hem İngilizce okundu. Farklı coğrafyalardan gelen insanların ortak bir geleceğe dair sözleri aynı meydanda buluştu.
Günün yorgunluğu üzerimize çökmeye başladığında dağıldık. Ancak bizim için gün henüz bitmemişti. Yeniden Mimar Sinan Kongre Merkezi’ne döndük. Gönüllülerin hazırladığı akşam yemeğinin ardından sergiyi gezdik. Daha sonra Hakan Tosun’un anısına düzenlenen belgesel gösterimine katıldık.
Uzun bir yolculuk, yağmur altında bir yürüyüş, yüzlerce insan, onlarca dil, rengârenk pankartlar ve bitmek bilmeyen bir fotoğraf telaşı…
Otele döndüğümüzde geride dolu dolu bir gün kalmıştı.
Önümüzde daha 15, 16, 17 ve 18 Kasım’da devam edecek Halkların İklim Zirvesi’nin etkinlikleri vardı. COP31 ise 20 Kasım’da sona erecekti.
Benim içinse Antalya’daki ilk günün hafızamda bıraktığı en güçlü görüntü şuydu:
Dünyanın dört bir yanından insanlar, birbirlerinin dilini bilmeden de aynı şeyi savunabiliyordu. Çünkü bazen bir ağacın, bir nehrin, bir kuşun ve gelecek kuşakların dili hepimiz için aynıydı.
Ve ben o gün yalnızca fotoğraflar çekmedim; dünyanın başka yerlerinde de aynı umutla yaşayan insanların varlığına tanıklık ettim…













