Tarih tekerrür etmeye devam ediyor. Ulusalcıların, Kürt sorununun çözüm arayışlarındaki sürekli kendini tekrar eden provokatif arayışları sürekliliğini koruyor. 2009 yılındaki Oslo görüşmeleri sırasında, o dönem ana muhalefet olan Deniz Baykal liderliğindeki CHP’nin sürecin akamete uğraması için yürüttüğü etkin muhalefet hafızalardan silinmemiştir.
2013-2015 yılları, en ciddi çözüm süreci olduğunu düşündüğümüz bir dönemdi. Ancak Gezi olayları çıkartılarak hükümet tehdit edilmiş ve ciddi bir gözdağı verilmiştir. Her ne kadar parkta kesilen ağaçlar bahane edildiyse de gerçek niyet başkaydı. Bu denli büyük bir organizasyon, “özgürlükçü sol” diye bilinen yapının boynunu çok aşan, daha derin güçlerin —Ergenekon gibi yapıların— bir organizasyonudur ve bu bir realitedir. Saat tam dokuzda Türkiye’nin on ilinde kitleleri sokağa dökmek, sol yapıların kapasitesinin çok üstündeydi.
(Devlet ve hükümet, dün de bugün de çözümde ne kadar samimidir veya değildir; bu ayrı tartışılacak bir konudur.)
Günümüzde de sanatçı Haluk Bilginer’in tam on iki yıl önce bir TV kanalına verdiği demeçteki “Türk sineması yerine Türkiye sineması” gibi absürt bir konu etrafında fırtınalar koparmak kesinlikle tesadüf değildir. Bu durum, ulusalcıların genetik kodlarında, tecrübeyle sabit provokatif oyunları yeniden sahneye koyduklarını gösteriyor.
Amaç; sürecin ikinci aşamasında Kürtlerin ülkenin kamusal ve kültürel alanında ortak özne olma arayışlarına set çekmek, şimdiden sanatçıları, kültür insanlarını ve kanaat önderlerine gözdağı vermek için korku iklimini egemen kılmaktan başka hiçbir şey değildir. Haluk Bilginer’in sözlerine katılıp katılmadığı TV’lerde başka sanatçılara soruluyor, istenilen cevabı veremeyenler linçe tabi tutuluyor ve üstü kapalı bir şekilde Ahmet Kaya’nın sonu hatırlatılmaktan geri durulmuyor. Ancak Ahmet Kaya’yı linç edenlerin daha sonra toplumun karşısına çıkamadıkları gerçeğini de unutmuşa benziyorlar.
Olayın bir başka boyutu da Erdoğan’ın iktidar oyunlarıyla baş edemeyen ulusalcı kesimin, Kürtler üzerinden iktidarı zorlamayı ve yıpratmayı hedeflediğini gözlemlemenin mümkün olmasıdır. Başka bir deyişle, bir taşla iki kuş vurma taktiklerini devreye koymuşlar. Hem Kürt sorununun çözümünü engellemek hem de hükümeti bu konu üzerinden yıpratmak, ellerinden gelen tek marifet gibi görünüyor.
Uğursuz basın yine iş başında! Bunların başını ulusalcı basın çekmekte ve başta Fatih Altaylı olmak üzere yeni yıpratma hedefleri tespit edilerek provalar yapılmaktadır. Özellikle İzmir ve İstanbul baro seçimleri de bu gelişmelerden hem kopuk değildir hem de bunlardan cesaret aldıklarını göstermektedir.
Türkiye halkları geleceğini ya özgürlük, eşitlik ve demokraside arayacaktır ya da “Varlığım Türk varlığına armağan olsun” gibi 19. asrın zihniyetinde mi arayacaktır? Seçimini yapacak gibi görülüyor.
17/11/2026 İmran Adsay














