Savunmasız minik yavrunun gözlerinden akıyor yaşlar,

ve gücüm acısını dindiremediye yetmez ise

Kendisine yardım elimi uzatamazsam

Sesim ve nefesim acısını dindirmeye

yetmediği zamanlarda,

yüreğim kanar, dünyam yıkılır.

Bir çocuğun kalbi kırılırsa

savaş, yoksulluk ve adaletsizlik yoluyla

Yürekleriniz de bu derin acılardan rahatsızlık duyar mı acaba ?

Karşımda durduğun anda,

sessiz ama şikayetçi, acı gözlerle,

dünyam ağlar

gözlerim pınarları öfkelenir,

Endişeli bir anne yaklaşır, ağlayan çocuğa sevgiyle sarılır

İçimde zelzele olur, dert yüreğime yuva kurar

Kara bulutlar etrafımı sarar

Öfkeli dalgaların hezimetine yakalanırım aniden

gözyaşlarım çamurlu yağmur suyuna karışır.

Modern zamanlarda yaṣananlardan utanırım,

bir annenin ağır darbelere maruz kalan yüreğini gereğinden fazla hırpalamamak için,

Sessiz gözyaşlarım ardına saklanırım.

Düşüncelerin kasvetli mesajı

hor görüldüğü için ağlayan bir kadın.

Haber merkezleri, gazeteler, ekranlar,

ve şiddet,

tecavüze uğrayan, aşağılanan, işkence gören masum bir çocuk,

Satın alınmış bir mal olarak kabul edilir,

Benim yüreğimse yerinden çıkar

ve hayatımda hiç bir zaman insanüstü bir varlık ile karşılaşmamaya karar veririm
Kendimden ve yapabileceklerimden korkarım

Bu tarz bir acıyı kim dindirebilir?…

Minik yuvasına nasıl sığar yüreğim

Bu adaletsiz dünyadan, acıya sırtımı dönerek adaletli ve barışçıl bir dünya yaratmaya doğru dönmektir tek çarem.

ağlayan çocukların ve annelerin olmadığı bir dünya için mücadele ederim.

Sonra dev dalgalarla kötülük saçan dünyayı yıkamak isterim.

Temizler mi bu adaletsiz dünyayı seller.

çilenin reva görüldüğü, ağlayan işçinin yanında olacağım,

her daim,

ve her yerde binlerce, milyonlarcalar

fabrikaları, varoşları dolduruyorlar,

ve kendilerini aṣağıda tutmak için kolları sıvayan kışlaların baskısı muazzam,

hayat üretim iliṣkilerinin kölesi,

batıdaki zenginliğin, modernitenin kaynağı,

Doğu’daki kitlelerin büyük acıları üzerine inşa edilir

fırtınalar onları bilinmeyen mekanlara savurur

üretkenlikleri zenginlerin birikimleri ile ölçülür.

Sırtımda ağır bir yük gibi,

Sevgisiz, güneş ışığına yabancı kalan dünya,

ve fakir olduğunuzda, kitlelere haksızlık yapıldığında.

Ellerim, kollarım iki yanıma düṣer

Dudaklarım titrer,

nefesim daralır,

Zamana meydan okuyan alnın kırışıklıklarında saklanırım,

işçinin yorgun ellerinde,

ve emeğin kanatları altına düşünürüm,

dev ölüm- kalım kavgasının ortasında.

Geleceğin ufkunu karartan, bizi sefaletin kucağına atan adaletsizlik ve eşitsizlik,

Kan ağlayan savaş silahlarına canları pahasına karşı duranlar,

Kim bir kuş sürüsü halinde öfkeli fırtınaya meydan okur,

gururlu, samimi ve cesur olanlar,

Işığımı en kuytu karanlığa hapsederler.

bu dünya yıkılsın isterim,

Korkmadan yaşayabilir miyim

hayatı gözlerimle görüp kalbimle hissetmek,

ilk esintide savrulmadan, yıkılmadan.

Ömrümü insanlığın saadeti için adayacağım çalışkan kardeşlerinle,

yan yana durarak

Herkes benim hakkımda istediğini söyleyebilir ve düşünebilir,

ya da üstüme dileği kaftanı biçebiliir.

İstersen önüme dağları indir,

Ben üreten işçi olduğum için mutluyum,

Günümüz dünyasında barış, kardeşlik ve eşit haklar için mücadele eden.

Özgür M. Demirel

( Şiirin aslı Almanca dilinde yayımlanmıṣtır…)