duyabildin mi sen de

o asırlık çınarların, kızılçamların ve gürgenlerin

sessiz acı çığlıkları arasında kaybolan

kanadı kırık serçeyi

.

görebildin mi sen de benim gibi

topallayan kaplumbağanın

etrafı alevlerle kuşatılan karıncaların

yardımına koşarken gözden kaybolup can verdiğini

.

nefes bedenden ayrılırken

son bir kez umudu gurbete saldığını

.

nerede artık o kızılçamlar, gürgenler, ladinler

gölgelerine sığınıp denizin uçsuz bucaksız maviliklerine daldığımız

kızgın alevlerin bizden koparıp (ç)aldığı

insan eliyle ateşlenen

ormanlarımız

.

kızmayın ne olur

insansız hava araçlarımız var

yangın söndürmeye lakin yetmiyor güçleri

.

ellerimizde uyuyan bebek

canımız

ürkek ve yapayalnız sevgimiz

gözlerden ırak

ha -“yat” mücadelesinin

telaşı yüzümüze nükte

bir tutam nefese sarılmak mı

son gücümüzle

gayemiz

.

gemileri de yakmışken hele

akrepten kaçarken yelkovanın

takılıp düşerken kovasına

saniyeler kadar aksak.

Özgür Metin Demirel