BİR ÖYKÜDEN DİĞERİNE

ZAMANSIZ BİR YOLCULUK

Datça’nın küçük bir köyünde, güneş her sabah zeytin ağaçlarının arasından süzülerek eski taş evlere vuruyordu. Günün ilk ışıkları sokaklara sessizce yayıldığında, yılların izini taşıyan o evlerden birinde, bir yazar derin bir sessizlik içinde dünyasını yeniden kurguluyordu.

Kâmil Erdem, kendi yaşamının sayfalarını çevirmek yerine, yeni hikayelerin kapılarını aralıyordu.

1945 yılında Erzurum’un soğuk ve sert ikliminde doğan Kâmil Erdem, o buzlu topraklardan bu sıcak sahillere nasıl ulaştığını bazen kendi kendine düşünürdü.

Erzurum’un karla kaplı dağlarından sonra, Ege’nin meltemi ona yepyeni bir nefes gibi gelmişti. Edebiyata olan ilgisi, belki de çocukken okuduğu o eski masallardan, halk hikayelerinden kaynaklanıyordu.

Kâmil Erdem’in içinde bir yazarın kalemi, henüz gençken yeşermeye başlamıştı.

Ankara’ya gidip Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nde Türk Dili ve Edebiyatı okudu. Sadece kendi dilini değil, Rusça’yı da öğrendi; dilin sınırlarını genişletip farklı coğrafyalara, farklı kültürlere doğru bir yolculuğa çıktı.

Ama bu yolculuk zorunluydu. Katlanmak için direnmek gerekiyordu, direndi. Direnmek onun kalemine derin bir bilgelik kattı.

1980’lerin edebiyat dergilerinde yayımlanan öyküleriyle, edebiyat dünyasında yavaş yavaş tanınmaya başladı. Fakat şöhret peşinde koşmadı; onun tek arzusu, hikayelerini kendi içindeki dünya ile harmanlamaktı.

Yıllar sonra, ilk öykü kitabı “Şu Yağmur Bir Yağsa”yı yayımladığında, içindeki yılların birikimi, gözlemleri ve sessiz çığlıkları sayfalarda hayat buldu. Kitap, edebiyat çevrelerinde büyük bir yankı uyandırdı ve Antalya Edebiyat Günleri’nde “En İyi İlk Öykü Kitabı” ödülünü kazandı.

Kâmil Erdem bu başarıyı doğanın sessiz tanıklığı altında, küçük köyünde, sakin ve dingin bir mutlulukla karşıladı.

Ardından, “Bir Kırık Segâh” ile edebiyat yolculuğunu derinleştirdi; 30. Haldun Taner Öykü Ödülü’ne layık görüldü. Artık yalnızca Datça’nın değil, tüm edebiyat dünyasının dikkatini çekmişti. Kitaplarının sayfalarında, okuyucularına kendi iç dünyasının kapılarını aralıyordu ve her öykü, onun yaşamından bir iz taşıyordu.

2022 yılında, “Yok Yolcu” adlı kitabıyla Sait Faik Hikâye Armağanı’nı kazandı. Sait Faik’in edebi mirasına bir adım daha yaklaştığını hissetti ama bunu sessiz bir kabul ile karşılıyordu.

O, şöhretin gösterişli yanlarını değil, edebiyatın derin ve sessiz akışını seviyordu.

Öyküleri, köyünün taş yollarında yankılanan ayak sesleri gibi, hayatın içinden, sade ama derindi.

Son olarak, 2024’te yayımlanan “O Sonbahar, O Kış” adlı kitabıyla, edebiyat yolculuğunun yeni bir sayfasını daha açtı.

Şimdi o, Datça’nın zeytin ağaçlarının gölgesinde, güneşin usulca battığı saatlerde, kalemiyle bu dünyayı yeniden keşfediyor. Onun için her kelime, yaşanmış bir anı; her cümle, hayatın içinden koparılmış bir parça.

Kâmil Erdem, Datça Mesudiye köyünde sessiz sedasız yaşamını sürdürürken, doğanın ritmine uyumlu bir şekilde, her gün yeni bir öykü doğuruyor.

Çünkü sadece bir yazar değil, kendi hikayesinin de derinliklerine inen bir yolcu.

Datça’nın o sonsuz mavi gökyüzü altında, bir öyküden diğerine zamansız bir yolculukta.

(Yarın Nihat Akkaraca)