Alp İçen
-Kürt Siyasi Hareketi’nin Amok Koşusu-
Bugünlerde, DEM Parti içerisinde az da olsa kalmış eski sosyalist kökenliler, DEM Parti’nin Cumhur Ittifakı’na iyice kanalize olan politika ve kararları karşısında, partilerini nasıl savunabilecekleri konusunda iyice zorluk çekiyorlar.
Bu çerçevede, Türkiye solunu Kürt milliyetçisi politikaların stepnesi yapmak için kullandıkları bütün o demokrasi, barış ve kardeşlik söylemleri de iyice boşa düşer oldu.
Bizzat kendileri, Erdoğan ve devletin yeni Osmanlıcı ve siyasal islamcı genişlemeci politikalarının sözcülüğünü üstlendiklerinden, normalde her koşulda işe yarayan mağduriyet kozunu da kullanamaz oldular.
Bugünlerde ellerinde kalan tek söylem, “demokrasi güçleri gelsin bizim etrafımızda birleşsin” demek, ama o da inandırıcılığından çok şey kaybetmiş durumda maalesef.
Öte yandan, DEM Parti ile liberallerin tercih ve söylemleri, “onlar da hata yapabilir” demenin çok ötesine geçmiş durumda. Adeta iktidarla birlikte sola karşı mücadele eder durumdalar şu an.
“Abartıyorsun” diyecek olanlara, sadece son bir iki ayı örnek verelim:
DEM Parti önce TBMM başkanı seçimlerinde Erdoğan ve Bahçeliye destek verdi, sonra da “zaferlerini” birlikte kutladılar.
Leman karikatürü konusunda DEM Parti eşbaşkanı “halkın hassasiyetleri” dedi, iktidara destek çıktı.
İklim kanunu oylamasında 56 DEM milletvekilinin 41 tanesi oylamaya katılmayıp iktidara destek oldu.
Ne 19 Mart sürecinde, ne belediye başkanlarının içeri atılmalarında DEM’in sesi soluğu çıkmıyor, sadece artık “ayıp olmasın kabilinden” kısa bir açıklamayla yetiniyorlar.
Doğu’daki DEM Partili başkanlar görevden alınırlarken İmamoğlu ve Özel gidip hepsini ziyaret ettiler ve bunu protesto etmek için mitingler düzenlediler.
İmamoğlu görevden alındığı zamansa, DEM Partililer sadece Erdoğan ve Bahçeli’nin “devlet aklını” göklere çıkartıyorlardı. Son alınan belediye başkanlarında da aynısını görüyoruz. Kent uzlaşısı ile kendi kadrolarını belediyeye almış bir iki kişi dışında, çözüm sürecine halel gelmesin diye “üç maymun” taklidi yapmakla meşguller.
Bu süreçte DEM Parti sözcülerinin Bahçeli ve Erdoğan’a övgüler düzmekten dillerinde tüy bitti,
DEM Parti temsilcilerinin söylemleri, bölgede yeni Osmanlıcı yayılmacılıktan, “peygamber torunluğu”na kadar adeta İslamcı faşist bir çizgiye geldi.
Ve bütün bu tutumlar. Adeta üzerlerine tüy dikercesine. sosyal medyada DEM’lilerin çoğu tarafından aşırı şekillerde sola hakaret ederek “reel politik” ve “3. yol” adına savunuluyor.
…bunlar ilk aklıma gelenler… daha önceki Gezi süreci, anayasa oylaması, vs hiç girmiyorum bile…
DEM’in ve etrafındaki liberal eski solcuların barış, demokrasi, birlik vs söylemleri, batıya giden geminin güvertesinde doğuya yürümeye benziyor. Gemi tam gaz iktidara yanlıyor, ama söylem dili muhalefet gibi!
Bu arada olan, yıllardır kota’ydı, platformdu diye DEM’e yanaşıp orada Kürt siyasi hareketi içinde sosyalist devrim neydi unutup siyasi bir kimlik olarak hızla eriyenlere oluyor. Aynı koltuğa iki karpuz sığmıyor, giderek daha da anlaşılıyor!
Elbette ki DEM Parti etrafında kümelenen eski sosyalist ve liberallerin çoğu bütün bunları göremeyecek kadar saf değiller!
Bunların çoğu, Kürt siyasi hareketinin gerçek bir siyasi güç olmasından yararlanıp kendileri için maddi ve manevi ikbal fırsatları için oradalar.
Ancak unutmasınlar ki, bir gerçeklik kendisini giderek daha fazla dışa vurmaya başladı: Kürt siyasi hareketinin Kürt milliyetçisi tutucu yanı güçlendikçe, DEM Parti “Türkiye partisi” olmaktan vaz geçip içine kapandıkça, hele bir de “3. yol” ve “reel politik” söylemleri eşliğinde iktidara destek olmaya başladıkça, oy oranları düşüyor ve baraj altı kalma riski de artıyor!
Bilenler bilir, Kürt siyasi hareketinin ülkemizdeki ayrılıkçı Kürt tabanı taş çatlasa %6-7 seviyesindedir. Ancak DEM Parti ve öncülleri “Türkiye Partisi” söylemi ile muhalefet saflarında demokrasi mücadelesini yükselttikçe, bu oy oranı, sosyalist ve demokratlardan gelen “emanet oylarla” %13,2’ye kadar yükselmişti.
DEM Parti ve öncülü olan HDP, eğer o çizgilerini sürdürselerdi, belki de bu %13,2 kalıcı hale gelecek ve belki daha da artacaktı. Ancak olmadı. HDP ve DEM Parti, bu oyların neden verildiklerini anlayamadılar. Bir yandan etnik milliyetçiliğe iyice dümen kırmaları, bir yandan da çabuk kazanç hevesiyle iktidara yanaşmaları, oylarının tepe taklak düşmesine yol açtı.
Son anketlerde DEM Parti’nin oyları %7 civarına kadar düşmüş gözüküyor, düşmeye de devam ediyor.
Bu politika ve söylemlerinde devam ettikleri sürece, ciddi bir baraj altında kalma riski ortaya çıkacağı da neredeyse kesin.
Çünkü, görünen o ki, çözüm süreci altında iktidarın dümen suyuna girmeleri, sadece sol muhalefette değil, kendi üyeleri ve paydaşlarında da önemli tepkilere yol açıyor. Bu tepkilerin seçimlerde hiç bir etkisinin olmayacağı gibi hataya düşmemelerinde yarar var.
Belki oyların %13,2’den %45 kadar düşüp, %7 civarına inmesi o kadar önemli olmayabilir; ancak 1-2 puan daha düşerlerse, o zaman sabah akşam demokrasi, barış ve kardeşlik halayları da çekseler, gidenler geri gelmeyecektir!
DEM Parti nereye gidiyor?
Bu soruyu, bizim onlara sorduğumuz gibi, kendilerine de sormaya başlamazlarsa, büyük kazanç beklentisi ile girdikleri ve artık batağa saplanmış gibi gözüken çözüm sürecinin ve iktidar yanlısı söylemlerin büyük kayıp ve hayal kırıklıkları ile bitmesi ihtimali artıyor.
Quo Vadis DEM Parti?…
