gölgesinde kırık bir aynanın

kendimi izledim

belirsiz, fütursuz bir yansıma

ardından ellerime düştü gözlerim

avuçlarımın içi  yara bere

yirmi birinci yüzyılda yaşayan insanlık gibiydim

sorguladım yaşamı

bir el yağda gizli

balda diğeri

bir eli havyarda

zengin sınıf mensubu şahsiyetin

karnını su ile doyuruyor ise diğeri

doyabilecek su bulabilmişse bilakis

halkların üstünde tepinir diğer soylu

çiğner körpecik bedenleri

             postalları altında

                             paralı asker

elinde kılınç diğerinin

eli kamçılanmış milyonlarının

soyulmuş, yara bere içinde yüzleri

ekmek arar olmuşlar çöpte

yirmi birinci yüzyılın modern dünyasında

paçavralara sarılmış bedenler

yorgun bakışları ve solgun yüzleri

 ışıltısı karardı kararacak gözlerin

      açlık bir yanda

         ardında baskı

ötesinde gaddar ve acımasız sömürü

ve gördüm yeniden

ayna değildi kırık olan

emeğin alın teri üzerinde

tepinen düzenin

çarkı kırık ve yamalı

Özgür Metin Demirel